Koeientong à la Hélène

Het kan niet schoner. De eerste persoon die ik ‘interview’ geeft koeientong aan als lievelingsgerecht. Zalig. Als er iets is wat ik link aan ‘de tijd van vroeger’, dan is het wel dat gerecht. Het is een gezellig gesprek, waarbij Hélène smakelijk vertelt over hoe je die tong nu het best bereidt, en hoe je ze daarna het best garneert. Ik kan er me niets bij voorstellen. De enige keer dat ik een koeientong zag, was toen hij nog bevestigd zat aan de mond van de koe in kwestie. Ik sta er ook niet meteen voor te springen, maar hoe Hélène het vertelt… Misschien toch eens proberen. En u?

Ingrediënten voor koeientong met tomatensaus  

– Een koeientong

– Bouillon (Hélène zegt dat je nooit bouillon genoeg kan maken, dus laat je gaan)

– Tomatenpuree

– Melk

– Bloem

– Boter

Ingrediënten voor de garnituur 

– Eitjes (het liefst vers vanonder de kip)

– Gehakt

Bereiding

– Laat de koeientong twee uur ‘weken’ in zacht kokend water, tot hij ‘wit getrokken’ is.

– Haal de koeientong uit het water en snijd hem (of haar?) in fijne reepjes.

– Leg de koeientong in een pannetje met wat bouillon.

– Maak bechamelsaus en voeg de tomatenpuree eraan toe.

– Presenteer op een mooi bord (liefst van uw beste servies)

– Kook enkele eieren en garneer het bord met wat eiwit in het midden en eigeel aan de buitenkant. Bak gehaktballetjes en leg ook deze in een vormpje naar keuze op uw bord.

– Geniet

– Laat anderen mee genieten!

Enkele cruciale tips van Hélène:

! tijd nemen !

! experimenteren !

! verse producten !

‘Ik vind dat mensen te weinig tijd nemen om nog eten te maken. De béste gerechten worden niet meer gemaakt omdat ze teveel tijd in beslag nemen. Dat is écht jammer!’

De blijde intrede!

Ik sta er zelf van te kijken, maar: HALLO! Hier ben ik weer. Louise Vermeulen live vanop haar vaste plaatsje in de Souvenir. Zo cliché, maar zo waar: het voelt alsof het nog maar een dag geleden is dat ik hier was. En content dat ik was, deze morgen op de trein. Dat ik er weer bij mag zijn. En dat ik zo welkom ben. Mijn blijde intrede, noemt Greet het, en eigenlijk vind ik dat écht mooi gezegd, want ik bén ook blij en ik zie dat het wederzijds is. Hier binnenkomen is positieve energie en zonnestralen. Ze laat het trouwens de laatste dagen weer wat afweten, hé, die zon? Het was een prachtige week, en ook al plakten we langs alle kanten en vielen we bij momenten bijna flauw, het was het meer dan waard. Ze mag ook eens wat mindere dagen hebben, het is haar vergeven. Dat is tenslotte des levens, toch? De vakantie is tot nu toe heerlijk, maar biedt me wel wat inzichten. Alsof iedereen drukker bezig is dan anders, terwijl het toch eigenlijk een periode van rust zou moeten zijn? Ik had het er gisteren met een vriendin over, dat de vrije dagen waar we vaak zo naar verlangen, soms plots leeg lijken. Vrijheid wordt eenzaamheid, terwijl er zoveel te doen lijkt. Mij hoor je niet klagen, ik ben zo blij met deze periode, maar ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die zich die eenzaamheid niét inbeelden. Die echt alleen zijn en voor wie de zonnige dagen alleen maar bevestiging zijn van hun koude hart. Hier in het woonzorgcentrum is er ruimte voor bezinning, dat merk je wel. Ik kom hier op retraite. Ik passeer aan mijn vertrouwde bewoners en zie dat er enkele ontbreken. Erna, bijvoorbeeld. Een speciaal persoon voor mij. Ik herinner me vorig jaar, op het terras van ‘de Bockor’. En ik maar werken (not). En ik maar genieten (beter). Erna, haar zus en ik. Een ongewoon gezelschap, en toch zo vruchtbaar. Blij dat ik er deel van mocht zijn. Raar ook, dat ik hier een jaar weg ben en dat er dan mensen vertrekken. Ik denk aan een gedicht van Rutger Kopland dat al sinds mijn kinderjaren in mijn hoofd sijpelt, af en toe:

Weggaan is iets anders

dan het huis uitsluipen

zacht de deur dichttrekken

achter je bestaan en niet

terugkeren. Je blijft

iemand op wie wordt gewacht.

Weggaan kun je beschrijven als

een soort van blijven. Niemand

wacht want je bent er nog.

Niemand neemt afscheid

want je gaat niet weg.

Zo is het ook voor Erna. Ik ben zeker dat ze voor altijd in ons geheugen gegrift staat.

De zomer is er, lieve mensen. Laat ons de zon zien, ook al schijnt ze niet. En als ze wel schijnt, laat ons er dan extra van genieten. Het Kleine geluk wordt in deze maanden wat omgedoopt tot kookblog. Verhalen van bewoners die kok, wijnkenner, snoeper of liefhebber (geweest) zijn. Lievelingsgerechten, recepten, anekdotes, foto’s, filmpjes… En niet te vergeten, geregeld wat emotioneel gezwets van mezelf!

Smile!

Verrassing!

Verrassing! Vanuit mijn zetel in Gent kan ik jullie ook bereiken. Zo fijn. Ik heb het gemist. Dit. Deze plek. Deze virtuele plek, waar ik me zo verbonden voel met jullie allemaal. Ik zit te preken tegen het internet, maar het is vaak ook écht handig om met elkaar in contact te blijven, vind je niet? Tegenwoordig ben ik aan het werk als leerkracht in het BuSO. Een vervanging hier, een vervanging daar, heerlijk gevarieerd en zalige collega’s. Het loopt goed. Met de fantastische ervaringen in het woonzorgcentrum in mijn achterhoofd, fijne herinneringen, nieuwe contacten… Ik heb het gevoel dat mijn ‘vakantiejob’ de start was van een nieuw leven. Een nieuw begin. Starten met werken, en toch nog altijd vrij in het hoofd zijn. Ik weet nog hoe ik er vroeger zo tegenop zag. We worden als jongere soms negatief voorbereid op de toekomst. Alsof het kommer en kwel zal zijn. Tot nu toe valt dat eigenlijk reuze mee. Weinig kommer en geen kwel. Ik geniet van de momenten met mijn leerlingen, die anders zijn maar des te specialer. Ik geniet van mijn eigen stekje. Ik geniet van het plannen van zotte reizen en tripjes. Ik geniet van koffietjes drinken met mijn allerliefste mama. Ik geniet van filosofische discussies met mijn allerliefste papa. Ik geniet van vrienden rond me en kerstlichtjes. Ik geniet van geven en anderen blij maken. Wat een warmte hier! Zaterdag ging ik nog eens mee met de ‘collega’s’ van het woonzorgcentrum naar de kerstmarkt in Ardooie. Zo fijn om zoveel positieve commentaar te krijgen op de blog. Mensen die ik niet ken maar omgekeerd wel die ons feliciteren, die oprecht genoten hebben van de foto’s, de verhalen. Dat doet deugd. We deelden boekjes uit, en de mensen fleurden op, omdat ze nu eens gratis en voor niets iets waardevols mee naar huis kregen. Ik glunderde. We moeten elkaar in deze kerstperiode extra ondersteunen, extra lief zijn voor elkaar, want er woedt een enorme storm en de dagen zijn donker. Ik wéét gewoon dat veel mensen opzien tegen deze periode, dus is het extra nodig om elkaar af en toe eens een complimentje te geven, een smsje te sturen of een klein cadeautje te geven. Zomaar. Uit liefde, genegenheid en vriendschap! Vrolijk kerstfeest! Embrace these days.

Overal feest!

Het is hier extreem gezellig deze namiddag. Overal worden dingen gebakken, wordt er getrakteerd en gevierd. Fijn. Ik begeef me in deze gezellige drukte en zie dat het goed is.

Gezelligheid in de flatjes!

Met de groetjes van Tine: 

En met de groetjes van mij:

Gemis (nu al!)

Ik zit een beetje met een steen in mijn maag. Ken je dat gevoel dat je weet dat er iets onvermijdelijk komt, en dat je dat eigenlijk niet wil. Ik heb dat nu. Ik zal dus moeten afscheid nemen van jullie (zo melodramatisch). Om eerlijk te zijn zal ik het echt wel missen. De voorbije maanden waren enorm speciaal. Niet alleen had ik voor de eerste keer een vakantiejob waar ik écht voldoening van had, het was voor mij ook de eerste keer dat ik officieel een ‘project’ mee begeleidde. Spannend wel. Deze maanden zijn voor mij een leerschool geweest. Ik heb mezelf beter leren kennen, heb ook meer vertrouwen gekregen in wat ik kan en weet waar ik nog aan moet werken. Ik ben blij met de kansen die ik kreeg. Nu zit ik hier, in de Souvenir, voor een voorlopig laatste keer tussen de mensen… Het voelt raar maar iedereen voelt extra lief vandaag, ook al weten ze waarschijnlijk niet dat dit mijn laatste dag is. Ik ben niet goed in afscheid nemen, dus stel ik het ten eerste liefst zo lang mogelijk uit en laat ik het ten tweede liever onbesproken dat ik wegga. Ik heb dat op alle evenementen, alle reizen, alle ontmoetingen… Ik ga gewoon niet graag wég. Veel liever sluip ik zacht de kamer uit, alsof ik wel nog terugkom, dat is voor iedereen makkelijk. Af en toe heb ik het wel eens lastig met emoties, ja. Dan verstop ik toch maar liever wat ik voel. Geen zorgen, hier ga ik niet wegsluipen, want ik weet dat ik nog terugkom. Eerst wat de wijde wereld gaan verkennen, en dan nog eens terugkomen naar de basis. Dat zie ik volledig zitten. Ik ga jullie niet vergeten.

Hartverwarmend

Een tijdje geleden kreeg ik een mailtje van de Bolster, met enkele prachtige collages erin. Door al de drukte en input, vergat ik deze erop te plaatsen. Jullie hadden dit dus nog tegoed, en wel NU:

De helpende hand 

Dit is een tafereel dat je wel vaker ziet in het woon- en zorgcentrum. Broekjes plooien en groentjes snijden wordt hier op elke afdeling gedaan. Het is voor veel bewoners een vorm van pure ontspanning. Iets nuttig kunnen doen, iets kunnen doen om het verzorgend en verplegend personeel te helpen. Is dat niet de sleutel van het leven? Iets betekenen voor elkaar. Er zijn voor elkaar. Wat zou het leven saai zijn als we alles voor onszelf deden. Het is toch heerlijk om een knuffel of een schouderklop te krijgen, of een dankbare blik. Gisteren kwam ik thuis van Gent en moest ik thuis geraken van het station. Ik zat echter al in tijdsnood, had geen bus, geen auto en geen ouders (die waren gaan werken). Toen belde ik een vriendin, en zij kwam. Gewoon zomaar, zonder dat daar iets tegenover stond. Onbaatzuchtig. Dat is iets moois.

Als de avond valt

Als de avond valt, laat André de rolluiken naar beneden. Een klein gebaar maar elke keer opnieuw is het voor iedereen genieten. Genieten om te zien hoe zorgvuldig iemand een op het eerste zicht onbelangrijk taakje volbrengt. Ik vraag me dan af wat hij vroeger deed, of het misschien een ritueel is uit ‘zijn ouden tijd’.

Zeg het met bloemen 

Zijn er eigenlijk vrouwen die niet van bloemen houden? Ik dacht vroeger dat ik er zo eentje was. Het gedacht dat ik van een man bloemen zou krijgen, deed me weglopen. Ik vond het iets melig, iets ouderwets. Tegenwoordig hou ik ervan. Ik vind dat het gezelligheid en frisheid uitstraalt. Het maakt een mens vrolijk. Ik ben van plan om op mijn kot ook bloemen te zetten, omdat het zo’n huiselijkheid uitstraalt. Ik hou van avontuur, maar evengoed hou ik van de zekerheid van een gezellig huis. Thuiskomen waar het warm en zonnig is. Zalig. Het is fijn om te zien hoe mensen hier opleven van een tochtje buiten of van een mooie bloem. Onlangs nog ging ik met Madeleine van de Souvenir wandelen, en plukte ik – illegaal – een bloem voor haar. Ze was in de wolken, en raakte met haar vingertoppen de bloemetjes zacht aan. Alsof ze voor de eerste keer een bloem zag. Het was een mooi moment, verhelderend ook… Geniet van de kleine dingen en doe alles alsof het je eerste keer is. Leve de verwondering.

Vergeet je innerlijke kind niet! 

Ontspannen met een gezelschapsspel, dat doen ze hier graag. Het houdt iedereen wakker en alert. FIjn hoe zo’n spel mensen ook effectief dichter bij elkaar brengt. Iets samen doen, een beetje competitie, maar evengoed samen werken. Dat het innerlijke kind mag blijven voortbestaan! Je bent zo oud als je je zelf voelt!

Een oude boom verplant men niet …

En als men hem dan toch verplant, moet men zijn wortels blijven water geven. In het woon- en zorgcentrum mogen de mensen zichzelf zijn, en mogen ze hun oude gewoontes behouden. Als je graag nog een sigaretje rookt, dan kan dat. Het is hier geen gevangenis, noch is het een kindertuin. De mensen bepalen zelf wat ze wél en niet willen. Vrije keuze is de sleutel van deze plek. Ik hecht zelf heel veel belang aan mijn eigen keuzes maken, en ik zie dat er hier tussen de bewoners toch ook enkele eigenzinnige karakters zitten. Ik bewonder dat. Bedankt aan Carine en Karen en de medewerkers van de Bolster voor de fantastische input!

Hartverwarmend

Een tijdje geleden kreeg ik van de Bolster enkele mooie collages. Daar hadden ze samen aan gewerkt. In alle drukte en alle input vergat ik deze post erop te plaatsen, maar jullie krijgen hem nu, met een strik er rond! Geniet!

Bloemen

Het zit er bijna op. De avonturen van Louise Vermeulen in het woon- en zorgcentrum zijn bijna voorbij. Hoe raar, en wat ga ik dit missen. Mijn oude vrienden en vriendinnen… De voorbije drie maanden waren één langgerekte vakantie voor mij. Ik moest wel ‘werken’ maar ik denk niet dat ik iemand ken die zo’n zalige vakantiejob had als ik. Ik zal de gezelligheid van deze plek echt missen. Sommige plaatsen kunnen zo snel als een thuis aanvoelen, als een plaats waar je altijd zou moeten geweest zijn. Alsof je plekje daar al voorzien was vanaf het begin, en dat het warm gehouden werd tot jij kwam. Zo welkom zijn ergens, dat moet iedereen toch gewoon kunnen ervaren? Ik hoop dat ik, als ik een job heb, ook het gevoel zal hebben dat ik er mag wezen en dat de mensen me in hun armen sluiten. Het is toch niet gemakkelijk  hé, om erbij te horen? Dat had ik vroeger al. Ik zocht zodanig naar mijn plekje in de groep, dat ik niet doorhad dat ik er eigenlijk al op zat. Het geeft me stress, zo’n nieuwe groepen. Ik weet dat ik, als ik op reis ga, zeker een dag nodig heb om me te durven vertonen in de living van het hostel. Omdat ik me vaak te saai, te oninteressant of te niet-cool vind. Maar dan kom ik er, en merk ik dat de mensen die er zitten nét dezelfde worstelingen hebben. Hier had ik dat ook. Iedereen kent elkaar en er is al een groep gevormd. Daar ‘tussen komen’ is niet altijd een fijn gevoel. Toch voelde ik me hier onmiddellijk opgenomen en zal ik het niet snel vergeten. Waarom kies ik voor de titel ‘bloemen’? Geen idee, het was het eerste wat in me opkwam als ik nadacht over deze plek. Een vruchtbare plaats, die leeft. Een kleurrijke, mooie plaats. Ik ben hier graag, zei ik dat al eens? Ik wens iedereen van harte toe dat jullie ook een plek mogen hebben/vinden, waar je je oprecht thuis voelt, welkom en geborgen voelt. Waar mensen lachen als ze je zien. Niets mooier dan een lach door jou.