Marte

Ze is me wat, de jongste vrijwilliger van het woonzorgcentrum. Ze heet Marte en heeft de guitigste lach en de zachtste ogen. Ze straalt één en al warmte uit. Ze schreef een tekstje over het huwelijk van Sharon, dat niet veel meer woorden behoeft. Ze wordt – met tijd en boterhammen, zoals Greet het zegt – heel groot, in alle betekenissen van het woord.

Marte (10 jaar):

De trouw van Sharon en Wouter

Ik mocht meegaan naar de trouw van Sharon en Wouter.

Om 15u waren we bij de kerk we moesten nog 3 kwartier wachten voor het begon.

Er waren ook vele Rots-bewoners mee en vrijwiligers van het rusthuis en ook Koen en Karen van de animatie.

Van directeur Renaat mocht iedereen die was meegekomen iets drinken (want voor de kerk was een café open!).

Dan kwam iemand om de rode loper te leggen.

Toen kwam er een busje aangereden. En weet je wie erin zat? Het was Sharon en Wouter en alle familieleden!

Zij mochten als eerste naar binnen en dan mochten wij ook naar binnen.

Het was mijn eerste trouwviering dus het was heel spannend.

Toen de trouw begon was het heel leuk: soms was er iets grappigs en op het laatste heeft Sharon nog een heel mooi liedje gezongen met haar gitaar. Sharon had een supermooi kleed aan en Wouter had een mooi kostuum aan!

Het was een geweldige en mooie dag die ik nooit zal vergeten!

Louise heeft supermooie foto’s gemaakt!

Ik wens Wouter en Sharon veel geluk en liefde!

Negen foto’s van puur groot geluk (Sharon gaat trouwen deel twee)

Deze foto’s behoeven geen tekst. Ze spreken voor zich.

Vette derms

Het is hier al eerder ter sprake gekomen, maar blijkbaar vallen ‘vette derms’ toch echt wel in de smaak bij mijn oudste vrienden. Ik sprak deze voormiddag met Cyriel, Martha en Jeannine, een olijk gezelschap met een heel duidelijke voorliefde voor de delicatesse. De smakelijkheid waarmee zij vertellen, is om zelf duimen en vingers bij af te likken. Hoewel ik het gerecht zelf echt niet zou zien zitten, ergens hebben ze me wel warm gemaakt om het te proberen. En het ging verder dan alleen vette derms. Er werd zalig gemijmerd over het vroegere boerderijleven. De zon scheen in de kamer van Cyriel en Jeannine, echt waar. Ik voelde de warmte van vroeger. De simpelheid. Hoe ze van 12 tot 2 onder de boom gingen liggen om uit te rusten en er dan terug tegenaan te gaan. Hoe vrijwel alles met de hand werd gedaan, en hoe er competitie was op het land over wie de meeste patatten in zijn bak had. Een goeie therapie voor mij, want ik had net zo’n nood aan het kleine geluk in het leven. Gezellig was het daar. Niet te moeilijk. Hou ik van. Eerder leerde ik al hoe je ze het best klaarmaakt, vandaag leerde ik hoe je er ook écht moet van genieten.

Kijk even mee: https://www.youtube.com/watch?v=VJAdpWwyXt8&feature=youtu.be

Sharon gaat trouwen! Deel 1

Sharon, animator in het woonzorgcentrum, gaat trouwen. De bewoners kijken daar enorm naar uit, en zijn al de halve voormiddag bezig met zich klaarmaken en optutten voor de viering. Ze zien het zitten. Een impressie:

Goodmorning sunshine

Het zijn ochtenden als deze waar je geld voor zou geven. Heldere hemel, wakker worden in je favoriete stad, je begeven onder mensen die ook op weg zijn naar ‘hun werk’. En ik daartussen. Want hoewel ik ook naar ‘mijn werk’ ga, voelt het niet als een plicht. Ik ga graag. Mijn klankbord. Ik heb me de voorbije maanden erg goed en erg slecht gevoeld. Erg nuttig maar evengoed erg nutteloos. Ik ben de eerste om te pleiten voor onzekerheid en avontuur maar toch voelde de vakantie een beetje als een gat op sommige momenten. Vandaag is de eerste ochtend deze week dat ik niet opsta met een knoop in mijn maag. Die knoop heeft alles te maken met volle maan (geloof het of niet, maar dat doet iets met een mens). Vandaag mag ik naar mijn vrienden, mijn oudste copains. Daar kijk ik naar uit. Ik denk vaak dat het vroeger makkelijker was. Simpeler. Minder impuls, minder keuze. Ik denk dat veel van de bewoners hier zouden lachen met onze dagelijkse perikelen. Met ons hoofd dat zo vol zit dat onze mond er van overloopt. Of soms net niet. Ongestructureerde verhalen, straatjes zonder einde. Ik verdwaal soms in mijn eigen gedachten. Ik las onlangs dat andere culturen bedenkelijk naar onze Westerse cultuur kijken omdat we het onszelf zo moeilijk maken. We kunnen onszelf zo moeilijk vergeven, en voelen ons altijd schuldig. Soms lijkt het alsof mijn oudste vrienden ook uit een andere cultuur komen. Het lijkt alsof ze zo makkelijk vrede nemen met alles – ook al weet ik dat sommigen het knap lastig hebben. Kunnen zij het misschien beter verstoppen? Misschien leven wij in een tijd waar we teveel willen praten, teveel onze emoties willen uiten, waarin we het gevoel hebben dat we met de wereld moeten delen wat er in ons omgaat. Vroeger zweeg je en deed je verder. Ik weet niet wat het beste is, maar ik weet wel dat ik het bewonder. Ik hoor mezelf soms praten en terwijl ik aan het praten ben besef ik wat voor zever ik uitkraam. Ik moet misschien twee keer nadenken voor ik eraan begin. Dat is een goeie. Dat bezinnen. Ik merk, als ik met bewoners praat, dat ze tijd nemen om te antwoorden. Letterlijk. Eens diep ademen. Nadenken. Soms zo lang, dat ik met mijn eeuwige ongeduld de vraag wil herhalen. Maar ze hebben het wel gehoord. Ze zijn alleen spaarzamer met hun woorden. Misschien word ik op een dag wakker en heb ik geen woorden over. Of geen woorden nodig.

Een leeg hoofd af en toe, daar streef ik naar. Deze plaats is alvast een goeie start. Goeiemorgen, luitjes!

‘t Damberd

Onze bewoonster Lucrèse is een specialleke. Ik ken haar eigenlijk al sinds mijn eerste vakantiejob hier, en heb haar zien veranderen. Confronterend soms. Vandaag leerde ik iets over Lucrèse dat ik nog niet wist. Ze baatte, samen met haar man, restaurant ‘t Damberd uit. Dat restaurant bestaat ondertussen al meer dan honderd jaar, en haar man en zij zijn één van de zovele eigenaars geweest. Het is wel steeds in de familie gebleven, en nu is het haar zoon die het uitbaat. Ik ben er zelf nog nooit geweest, maar ik vind het bijna ongelooflijk, een restaurant dat al zo lang door dezelfde familie uitgebaat wordt. ‘t Damberd werd geopend in 1913. Het was een gezellige ontmoetingsplaats met een slagerij erbij. In latere jaren werd het ook een echt restaurant, en dat is het tot op de dag van vandaag nog steeds. Ik kan me volledig voorstellen dat er in Lichtervelde voor de rest niet erg veel is, dus dat ‘t Damberd er het centrum van ontmoeting is. Dat de mensen daar hun dagschotel kwamen drinken of eten. Dat ze verlangden om ernaartoe te gaan na een dag hard labeur. Zalig. Ik gebruik van de dochter van Lucrèse een boekje waar de hele geschiedenis van ‘t Damberd instaat en ik heb het graag gelezen. Ook al kan Lucrèse ‘t me zelf niet echt meer zeggen, toch weet ik gewoon dat ze fier zal geweest zijn op haar restaurant. Het is dan ook een prachtig levenswerk. Hieronder vind u het recept voor Soupe Ostendaise, een gerechtje dat in het restaurant heel graag geserveerd wordt. Laat het u smaken!

Voor 12 personen (tja, de ideale reden om wat volk uit te nodigen!):

• 2 kilogram vaste vis (tong of lotte)
• 3 kilogram mosselen
• 400 gram garnalen
• 4 teentjes knoflook
• 4  stalen prei
• 1 staal selder
• 2 blikken van één liter tomaten
• 200 gram boter
• zout, peper, tijm, laurier
• een fles droge witte wijn
• 250 gram room
• Cayennepeper

Hak de groenten zeer fijn. Maak een fond in boter en doe er bloem bij. Leng af met twee liter tomatenvocht en het kookvocht van de lotte of tong (die liet je gedurende een half uur zachtjes koken). Laat de mosselen koken op een vol vuur. Zodra de mosselen open zijn, kan je het vocht filteren en bij de soep voegen. Laat nu de soep nog een half uurtje zachtjes koken met de droge witte wijn eraan toegevoegd. Voeg nu zout, peper, tijm, laurier en een beetje cayennepeper toe. Meng er de uitgedane mosselen, de lotte en kleine stukjes garnaal bij. Laat de soep sudderen op een laag vuurtje. Alvorens op te dienen, haal je de laurier en tijm uit de soep en voeg je er de room aan toe. De soep laat zich het lekkerst eten met stukjes geroosterd brood in lookboter en rouille-saus. Voor de liefhebbers kan er wat gruyerekaas bij.

Smakelijk!

Allemaal aan de soep

Ik heb een afspraak op De Bolster maar kom te laat door mijn geklets met Marcella. De soep staat al op. ‘t Is te zeggen: de groentjes staan mooi gesneden naast een pot dampende bouillon. Een heerlijke geur dringt nu al in mijn neus en ze is nog niet eens gemaakt. De bewoners zitten ondertussen gezellig aan tafel. Soep brengt samen. Daar geloof ik nu écht eens in. Soep is als warme lijm tussen mensen. ‘Zet u, drinkt een tasje mee’. Mensen zijn heel happig om op zo’n simpele uitnodiging in te gaan. Sommigen praten, anderen zwijgen maar zien er ontspannen uit. En ik sta daar met mijn camera en besef dat hier zo weinig aan toe te voegen valt en dat ik dit moment niet schoner in beeld zou kunnen brengen dan hem gewoon terug weg te steken. Soms vraagt het geen foto. Soms vraagt het net participatie. Meedoen. Nu eens niet de observator zijn, maar gewoon een deel van de bende. Zo voel ik me hier wel vaker. Ik mag er zijn. Op elke manier. Of ik een tasje soep wil. Het fruit zit nog erg hoog, dus ik pas. De geur alleen is genoeg om mij warm te maken vanbinnen. De aanblik van zoveel gelukkige mensen samen maakt mij ook gelukkig. Het is hier goed.

Soep 

In het zachtst van onze cocon

drinken wij samen ons dagelijkse tasje

stil

maar niet woordeloos

terwijl de dagen tikken

kunnen wij het tikken van onze harten

niet meer onderscheiden

ze kloppen samen

de muziek van jouw slokken

het klinken van jouw lepel

ware het niet dat we erin zouden stikken

we zouden elk uur van de dag soep drinken.

Goeiemorgen

Mijn ontbijt bestond oorspronkelijk uit lucht en een afspraak met Marcella. Ik neem te weinig tijd voor het ontbijt, en ik haat het. Waarom gunnen we onszelf zo weinig rust? Ik heb erg slecht geslapen, kom te laat uit bed en heb niet bepaald een roze bril op. Hoe kan ik dit veranderen? Hoe kan ik de dag beter starten? Ik start met een bezoek aan de Spar. Daar koop ik een enorme hoeveelheid fruit en mijn humeur wordt al meteen wat beter. Ik geloof echt dat we door beter te eten ook beter kunnen functioneren. Het is een waarheid als een koe en iedereen weet het maar waarom doen we er niets mee? Ik vind het zo verleidelijk om een snelle snack te eten, terwijl ik duizend keer meer energie zou krijgen van een traag bereide maaltijd en tijd om die op te eten. Alsof ik leef van de rush. Ik start de dag met een bakje frambozen, zes passievruchten, een meloen en een zakje kerstomaten. Die at ik nog niet allemaal op maar ik heb tenminste het gevoel dat ik iets aan mezelf aan het doen ben. Waarom willen we onszelf ook alweer altijd veranderen? Waarom zijn we teleurgesteld als we merken dat we dat niet altijd kunnen? Of toch niet direct? Juist ja.. De aard van het beestje. Meh. Hé! Genoeg gezaagd. Hier in het woonzorgcentrum nemen ze wél tijd voor het ontbijt, en hoé?! Iedereen geeft op voorhand door wat ze lekker vinden en wat ze absoluut niet lusten. Iedereen krijgt hier iets anders, en dat is de max. Persoonlijke aandacht, belangrijk (noot aan mezelf!).

Ik ben wel zeker dat jullie ook zin hebben in een fijn receptje. Een tijdje geleden schreef ik een blogbericht dat ik publiceerde op een andere blog, want ik ging ook weer eens aan iets nieuws beginnen. Veganistisch worden. De wereld verbeteren. Het is bij één blogbericht gebleven. En ik geef het aan jullie! Alstublieft:

“Het zot in de kop.  Dat zouden ze ‘bij ons’ zeggen. In mijn hometown denken ze nu al dat ik ze zie vliegen. Misschien is dat ook wel zo, maar het kan me maar matig schelen. Wat ik dus van plan ben, vraagt u? Ik weet het zelf niet. Zoals de titel verraadt, weet ik niet wat ik moet zeggen. Mijn naam is Louise en ik ben het grootste wandelend cliché dat er rond loopt. Ik ben een meisje zoals een meisje moet zijn (ook al beweert men soms het tegendeel). Ik ben een emotionele rollercoaster, een smeltgrage dramaqueen. Jup. En vandaag heb ik dus een ongelooflijk onverwachte interesse gekregen voor eten. Op alle manieren. Ik ben ook dat meisje dat zich tegoed doet aan een volledige ‘ben en jerry’s peanut buttercup’ (large portion) en er daarna een traantje om laat en ik ben evengoed het meisje dat al haar halve leven beweert vegetarisch te zijn, maar toch af en toe iets naar binnenwipt dat die stelling sterk tegenspreekt. Ik ben bang voor mijn eigen woorden, omdat ik weet dat mensen me ermee zullen vastpinnen. Dat ik op een plek vastgenageld ga worden, waar ik eigenlijk niet altijd wil zijn. Over mijn blog: Ik werd geïnspireerd door heel wat mooie meisjes met nog mooiere gerechtjes, en zoals het een flinke typical white girl betaamt: dat wil ik ook! Ik zou willen zeggen dat ik anders ben, dat er een kwinkslag in mijn manier van werken zit, dat ik uniek ben in mijn soort, maar niet dus. Wat je hier zal vinden, is even standaard als bij alle andere vrouwtjes met hetzelfde idee. Maar, ik ben wel Louise Vermeulen, dus misschien kan dat voor u het verschil maken!

Ontbijt van de dag! 

homemade granola + blauwe bessen + soya yoghurt + appel + banaan

Zo belachelijk veel, maar wel lekker.

Wat heb je nodig voor de granola?

Alle noten, zaden, pitten die je kan vinden. Liever geen gigantisch grote notensoort, zoals de braziliaanse noot (ik klink alsof ik er iets van ken). De noten, zaden, pitten spreid je uit over een bakplaat. Daarna giet je er twee eetlepels honing over (niet in één keer, maar rustig en beheerst). Terwijl je dit doet (misschien een beetje moeilijk en onmogelijk) smelt je in een pannetje twee grote eetlepels kokosvet. Dit kan je vinden in elke biozaak en misschien tegenwoordig al in een Delhaize of vriendjes. Dit gesmolten goud giet je ook over de noten en de zaden. Daarna stop je de bakplaat in de oven, voor tien minuten op 180 graden. Ik verwarmde hem niet voor, omdat ik dat altijd vergeet en ik gewoon geen talent voor organisatie heb. Na tien minuten roer je de granola om, en laat je hem nog eens tien minuten bakken. Uit de oven halen en laten afkoelen, it is yummeh.

Als de granola afgekoeld is, neem je een kommetje en snijd je daar appel en banaan in. Je kan kiezen voor de hipsterversie, en dan orden je ze voor een mooie foto, maar je kan ze evengoed gewoon random in het potje gooien. Daarna top je dit off met twee eetlepels soya yoghurt, granola en blauwe bessen.

Damn. Score.”

Marcella

Marcella is niet zoals de andere mensen. Dat zie ik onmiddellijk als ze begint te spreken. Het lijkt eerder alsof ik met iemand van mijn eigen leeftijd zit te praten. Ik zie vuur in haar ogen als ze vertelt. Ze heeft vijf jaar ‘het seizoen’ gedaan aan de zee. Met een lichte geamuseerdheid vertelt ze me wat dat dan is. Ik luister geboeid. Ze heeft vijf jaar van haar leven gespendeerd in de keuken van verschillende hotels, en ze vond het zalig. Ze vertelt me dat ze het enorm mist. Als ik haar vraag wat ze dan precies mist, is dat het startschot van een prachtig verhaal. Ze is gestart in de horeca omdat ze na haar huwelijk werk nodig had. Ze heeft in vier verschillende hotels gewerkt, maar heeft de beste herinneringen aan een hotel in Knokke. De chef en zij. Samen in hun keuken. Ze waren zo goed op elkaar ingespeeld, dat het bijna een belediging zou zij om daar nog iemand tussen te zetten. Op een dag is het erg druk in de zaak. De vrouw van de chef komt vragen of hij wat in de zaal kan komen helpen. Hij vraagt het aan Marcella. Het gerecht van die dag is ‘Côte de Veau Calmar’ (ik moest drie keer vragen wat ze daarmee bedoelde en hoe ik dat moest schrijven, een grappig momentje). Die Côte de Veau Calmar is kalf met hele fijne erwtjes. Dat weet ik nu. De garçon van dienst is een gezelschap aan het bestellen en krijgt de vraag hoe dat klaargemaakt is (er zijn dus nog mensen). Hij vertelt hen doodleuk dat het een stukje kalf in tomatensaus met champignons is. Marcella hoort dit en stapt erop af. Ze vertelt hem dat hij verkeerd is, en verbetert  hem. De garçon wordt daarop zo kwaad dat er een ruzie ontstaat midden in het restaurant. Hij weigert haar te geloven, en zij geeft hem als gouden tip ‘als je het niet weet, moet je het maar gewoon gaan vragen’. Marcella blijft overtuigd van haar gelijk, en dat wordt later ook bevestigd, want als de chef erbij komt zegt hij net hetzelfde als zij, met als gouden tip ‘als je het niet weet, moet je het gewoon gaan vragen’. Goed, de garçon legt zich erbij neer maar van dan af aan is de relatie tussen Marcella en hem niet erg vriendschappelijk. Een hele tijd later gaat Marcella tijdens een van haar diensten iets halen in de keuken. De garçon is er ook, maar heeft niet door dat hij niet alleen is. Ze is dan ook sprakeloos als ze ziet dat hij een steak in een servet rolt en die in zijn zak steekt. Niet alleen Marcella heeft dat gezien, maar ook de chef. Hij gaat naar de garçon en zegt ‘als je de steak pakt, moet je de saus erbij nemen ook’, waarop hij de saus van het bord rechtstreeks in diens zakken giet. Daarna werd hij natuurlijk op staande voet ontslagen. Terwijl ik het aan het schrijven ben, moet ik alweer lachen. Ik hing in dat half uur écht aan haar lippen. Zo fijn als iemand echt iets te zeggen heeft, en er ook geen problemen mee heeft om dat te doen aan iemand die ze eigenlijk niet kent. Marcella was graag gezien, daar in Knokke, mede omdat ze de handdoeken uit vrije wil waste en droogde, en omdat ze hiermee bewees dat het fijn is om iets te doen voor een ander zonder daar iets voor terug te willen. Vriendschap is geven om elkaar en geven aan elkaar. Een kleine geste. Een lief gebaar. Belangrijk (noot aan mezelf!). Ik ben slecht opgestaan deze morgen. Vanalles in mijn hoofd dat maar geen kanaal lijkt te vinden. Druk. Ik ben nochtans op reis geweest, maar de overgang voelt te bruusk. Marcella was de zon vanmorgen, en dat voelde goed.