Sara heeft de zachtste handen en het witste haar van heel de groep
Sara schuwt geen enkel dansvloer, doet het zelfs op blote voet
Sara geeft de zon weer schijnkans, en bij regen klaagt zij niet
Sara is er altijd graag bij want Sara heeft het leven lief
Sara houdt mijn hand soms vast en houdt haar armen wijd gespreid
Sara is een veilig deken, Sara is een zekerheid
Met Sara kan je nog eens gieren en Sara geeft je nieuwe kracht
Ik meen het, er zijn weinig dingen beter dan Sara als ze lacht
Deze PRACHTIGE foto’s werden mij opgestuurd door Karen van de animatie. Ze fotografeerde een fijne activiteit, en dit is het resultaat. Ik vind ze machtig schoon…
Het is zo zalig om enthousiaste medewerkers bezig te horen. Nathalie en ik waren aan het babbelen vanmorgen, en toen vertelde ze me over twee mooie momentjes. Ze heeft op dat moment de camera genomen en deze ook vastgelegd. Super. Het is écht leuk om foto’s van andere mensen te krijgen, en om zo ook deel te zijn van momenten waar ik niet bij was. Positieve vibes, super.
Ik ben er weer! Vandaag dan toch. Deze week is een beetje anders dan anders. Ik moest namelijk een herexamen afleggen, iets wat ik tot nu toe nooit eerder moest doen. Ik ga niet ontkennen dat ik serieus faalangst had. Ik hou er niet van om een herkansing te krijgen, omdat me dat het gevoel heeft dat ik de eerste keer niet goed genoeg was. Technisch gezien was dat ook zo. Op de dag van mijn herexamen besefte ik plots dat ik meer tijd nodig had. Ik had niet het gevoel dat ik veranderd was, of dat ik verbeterd was in datgene wat ik moest brengen. Ik voelde me niet voorbereid, ook al heb ik de hele vakantie mijn hoofd gebroken over wat ik zou kunnen doen. Toen nam ik een beslissing, maakte ik een keuze ‘voor mezelf’. Ik gaf mezelf uitstel. Dat houdt in dat ik het herexamen niet mee maakte, maar wel nog kans heb om binnen twee jaar de opleiding aan te vatten. Het is nochtans iets dat zo goed bij mijn werk hier past, en toch voel ik me er nu niet klaar voor. Waar ben je dan wel klaar voor, vragen mensen mij… Ik ben klaar voor het NU, voor wat ik HIER aan het doen ben. Zinvol werk met de bewoners, schrijven over mijn ervaringen in het woon- en zorgcentrum, genieten van de rust en van het moment. Een hele vakantie je hoofd gek maken over iets wat zou kunnen zijn, is niet bevorderlijk. Dat is het in het algemeen niet. Ik weet dat ik in mijn blogs vaak ‘preek’ over genieten van elke seconde, maar ik meen het ook. Het heeft absoluut géén nut om je zorgen te maken over de toekomst, want dan zie je het al op voorhand niet meer zitten. Mijn vrienden en vriendinnen op leeftijd doen dat niet meer, denk ik dan. Ze hebben dat misschien vroeger gedaan, maar nu zijn ze op een punt gekomen dat alles mag komen zoals het komt. Ik bewonder hen. Ze hebben geen haast, kennen het woord ‘rush’ niet en de keuzes die ze maken zijn altijd de goeie. Ik voelde me de voorbije dagen écht slecht, maar als ik hier aankom besef ik plots weer dat ik het màg rustig aanpakken. Dat ik de tijd mag nemen die ik nodig heb, omdat het kan. Er zijn altijd oplossingen, en ze schuilen vaak in een klein hoekje. Vanmorgen zie ik Omer, op zijn gemak voor zich uit turend, en als ik hem vraag of hij goed geslapen heeft, kijkt hij me aan met stralende zonnen en geeft hij me een kneepje in mijn hand. Martha lacht naar me, en ik weet dat zij vinden dat het goed is, dus dan is het ook zo.
Aanschouw de twee mensen die vanmorgen instonden voor mijn goed humeur:
Jolien, Sharon en ik hebben eens samen gezeten een eindje geleden. Een babbeltje over wat we precies zouden kunnen ondernemen voor het project. We zochten naar waar de bewoners van De Rots van houden, waarvan ze rustig worden, wat hen blij maakt. Dat is uiteindelijk het doel van het project: positieve vibes! Maria heeft een knuffel waar ze enorm van houdt, Poesie. Ze is sowieso een enorme fan van katten, en de knuffel wijkt niet van haar zijde. Vandaag gingen we haar verrassen met een échte kat. Ze genoot zo van het gezelschap! De kat, Tommetje, ging zelfs spontaan bij Poesie liggen. De andere bewoners genoten mee. Heerlijk, zoveel zachtheid vandaag.
Bedankt aan Els en Tom (de Poes)
Deze morgen vraagt Greet van de leefgroep ‘Souvenir’ me of ik geen zin heb om eens foto’s te nemen van alle bewoners. Dat zou mooi staan in de gang. Ik vind het een topidee, mede omdat het leuk is om ‘zomaar’ te fotograferen. Niet als ze iets aan het doen zijn, maar gewoon midden hun dagelijkse bezigheid, gewoon spontaan. Ik moet het toegeven, ik ben heel graag op de Souvenir. Ik voel me er thuis. Het is een warme cocon, en dat doet me deugd, zeker op regenachtige dagen. Er gebeuren hier zoveel goeie dingen, in het WZC. Zo werd ik vanmorgen zo aangenaam verrast door iemand die eindelijk van haar tandpijn verlost was. Ze kon weer lachen en dat maakte me instant blij. Geniet van deze foto’s, ze zijn slechts een greep van de bewoners, want ‘s morgens is er altijd wel iemand naar de kiné, naar de kapper of nog lekker lang in bed. Het is zalig hoe de mensen hier mogen kiezen wat ze doen. Het is een huis, geen gevangenis (zoals een woon-en zorgcentrum soms wel eens zou durven beschreven worden in het nieuws). Iedereen krijgt hier de vrijheid om zichzelf te zijn. Ik ben hier graag.
Sharon en ik krijgen vandaag les van Hélène. In breien. Het is te zeggen, ik kijk door mijn camera naar het gebeuren, probeer het te onthouden en Sharon doet het echte werk. Het is veel moeilijker dan gedacht. Ik onthou niets van wat er gezegd wordt, ik ben alleen maar gefascineerd door het constante getouwtrek. Ongelooflijk hoe snel Hélène dit kan. En zo probleemloos. Geen één steek laat ze vallen. Het is bijna alsof ze erover vliegt. Zalig om te zien hoe gepassioneerd ze is. Op 6 en 7 september 2014 worden haar werkjes verkocht op het benefietweekend ten voordele van ‘de Loods’. Ik heb alvast mijn bestelling gemaakt, nu jullie nog!
Ik ben al de hele voormiddag aan het stressen, en terwijl ik het aan doen ben vraag ik me af waarom. Ik moet er even uit. Even naar buiten. Weg van al de schermen in mijn leven. Ik kom aan in de leefgroep, en zie daar Madeleine en Alfons aan één tafel. Het schijnt hun vaste plekje te zijn. Ik word instant rustig, want ze zijn beiden geconcentreerd bezig. Focus. Dat ontbreekt mij soms. Ik doe duizend dingen tegelijk. Als ik het nieuws aan het lezen ben, vind ik een filmpje dat me boeit en via dat filmpje beland ik weer op Facebook, of ik ga om iets naar boven maar zie iets anders interessant en vergeet instant wat ik van plan was. Hier is er opperste concentratie. Een ding tegelijk. Het is zo belangrijk om aan de juiste dingen aandacht te besteden en dat hebben ze hier begrepen. Doen waar je gelukkig van wordt, en vooral niet teveel nadenken over wat er nog moet komen. Nu. Nu. Nu.
Ga even zitten en ontspan met dit filmpje, onder begeleiding van de heerlijke muziek van Chilly Gonzalez: https://www.youtube.com/watch?v=zea6EZLUwI4&feature=youtu.be
Dat onze medewerkers de skills hebben, wordt hier nog maar eens bewezen. Aanschouw en hou van de foto’s getrokken door talent van eigen bodem:
Bedankt Karen, Laura en Rebecca!
Het Kleine Geluk 