Na heel wat rompslomp met een lader die ontplofte (niet echt) en een rit in de spits naar Mediamarkt, is het gelukt om de computer opnieuw aan de praat te krijgen. Wat ik jullie voor deze avond nog wil meegeven: neem het allemaal niet zo serieus, lach eens met jezelf in een stresssituatie (wow, 3 s’en na elkaar!) , en probeer vooral niet te vervallen in negativiteit. Dat haalt je alleen maar naar beneden!
En nog eens de groeten van Omer:
Dit verhaal wordt u verteld door Marleen van de Parel. Zij gaf bij elke foto een impressie. Mooi!
Spiegeltje…spiegeltje aan de wand…
Lekker onder de warme haardroger van kapster Odette.
Zal ze mij met haar vaardige handen omtoveren tot punk-koningin?
Wacht maar…lacht maar…wij weten wel beter.
Zie ik er niet stralend uit na een bezoekje aan het kapsalon, vraagt Eliane knipoogend!
Wanneer zon en temperatuur het laten afweten laten we dit op de parel niet aan ons hartje komen.
Gezellig samen in de zetels onze competitiegeest meten met een spelletje indoor-pétanque.
De vrouwen moeten niet onderdoen voor de mannen en vaak is het heel spannend om met pretlichtjes in de ogen af te meten wie er gewonnen heeft…
“Oude liefde roest niet”zegt het spreekwoord en de liefde roest zeker niet samen op de duofiets.
Cecile diep weggestoken in de jaskraag vertrouwend op de stuurvaardigheid van man August.
Rije…rije… op de fiets.
Samen, want alleen durft Cecile niet.
Veilig naast August in vertrouwen, mij deert niets.
moe maar tevreden,
samen in de zetel…zie je die blik in hun ogen, die warmte, dat kleine geluk dat hun harten verwarmt…
Actualiteit … wat is dat?…vraagt Ivonne.
Geen nieuws of verse leugens?… zegt Henri.
Zet je bij en leest in je gazet, zegt Mariette.
Staat dat ook bij jou in de krant wil Eliane weten… wacht dan haal ik de mijne ook!
Johan, de nieuwe man, hij wast af, droogt af, snijdt groenten om soep van te maken. Daar draait hij zijn hand niet voor om …
Vol trots laat hij de lofuitingen over de lekkere soep over zich komen… in stilte zit hij te glunderen…
En nu ik nog: Is het niet mooi? Hoe we elkaar zoveel beter kunnen doen voelen door eens te zeggen dat het goed is? Door elkaar te appreciëren en door ook de kleine dingen te zien? Dat vind ik het mooie aan heel dit project, dat het dikwijls echt niet veel moet zijn om ‘gezien’ te worden. Ik weet nog dat ik ooit een job had in een winkel, waar er nooit gezegd werd als het goed was, maar waar het altijd meer moest zijn. Op een dag ben ik er weggegaan omdat ik dat niet meer kon. Ik ben iemand die sowieso nood heeft aan bevestiging en ik denk dat dat eigenlijk voor de meeste mensen wel geldt. Er is toch niets leukers dan een schouderklop of een trotse blik? Dat mag ook aan jezelf gericht zijn hé, niets houdt je tegen om tevreden te zijn met wat je bereikt hebt vandaag. Op chirokamp zeggen wij -de leiding en de kookploeg- altijd tegen elkaar ‘heeft er jou vandaag al iemand gezegd dat je goed bezig bent? ewel, je bént goed bezig!’ en dan gaan we weer verder met de dagelijkse activiteiten. Bedankt Marleen voor de mooie foto’s, en de rake tekstjes erbij. Je bent goed bezig!
Met de groetjes van De Kim!
‘In september vorig jaar starte De Kim met het OMA-project, een project om mantelzorgers van bezoekers met dementie te ondersteunen en te versterken.
Gedurende het afgelopen jaar organiseerde De Kim heel wat initiatieven om mantelzorgers een hart onder de riem te steken.
Zo organiseerden we driemaal een info- en ontmoetingsnamiddag waarbij er enerzijds informatie wordt gegeven over dementie, maar waar er ook de ruimte is voor mantelzorgers om met elkaar in contact te komen, hun verhaal te doen, ervaringen met elkaar te delen, enz.
Ook zijn we al verschillende keren op uitstap geweest samen met mantelzorgers en hun partners, broers of zus,.. Telkens een zeer aangename namiddag!
Ondertussen zijn heel wat mantelzorgers vriend of vriendin van elkaar geworden en nemen ze ook naast de georganiseerde activiteiten van De Kim met elkaar contact op.
De mantelzorgers reageren zeer positief op het project. Voor hen betekent dit veel, even in contact komen met lotgenoten, horen dat ze er niet alleen voor staan, hun sociaal netwerk vergroot en ze zijn er gewoon ‘even tussenuit’.
Op vrijdag 22 augustus organiseerde De Kim een aperitiefnamiddag om samen met de mantelzorgers te klinken op het eerste projectjaar!
We hopen het komende projectjaar terug boeiende bijeenkomsten en ontspannende uitstappen te organiseren.
En heel wat mantelzorgers te ondersteunen in hun dagdagelijkse taak om de zorg op te nemen voor de kim-bezoeker, want dit verdient meer dan een dikke pluim!’
Gisteren was ik getuige en deel van een geweldig moment. Er werd hoger-lager gespeeld op de Souvenir, door Koen, één van de animators. Ik was daar oorspronkelijk om foto’s te nemen, maar het werd zo gezellig dat ik helemaal vergat dat ik er ook effectief iets moest van vastleggen. Koen wordt hier enorm graag gezien en er wordt heel wat afgelachen. Zelfs de mensen die soms geen zin hebben om mee te doen, worden uit hun kot gelokt. Ik ben de eerste om toe te geven dat ik geen gezelschapsspelmens ben, maar hier is alles precies gewoon leuk.
Een job vinden waar je van houdt, het is toch een kunst. Als jongere is het vaak moeilijk om je ding te vinden, zeker in een maatschappij met zoveel keuze. Het is ook niet gemakkelijk om de boot niet te missen. Daarmee bedoel ik dat je tijd hebt, maar dat je ook niet te lang mag wachten. Dat is mijn grootste probleem tegenwoordig. Het is een beetje hoger-lager spelen eigenlijk. Een gokje, of het goed komt of niet. Mik ik op hoger, of mik ik op iets dat ik eigenlijk al kan? Ik word zo uitgedaagd om meer te zijn, om het beter te doen en soms steekt dat wel, ja. De comfort-zone is zo’n geestige plek om te zijn, en vaak vraag ik me af waarom ik er persé uit moet. Ik wil vooruit, maar het brengt zeker de (on)nodige angsten met zich mee. Het is goed voor mij om hier te zitten, tussen de vrienden en vriendinnen op leeftijd. Alsof ik hier even alles op pauze mag zetten. Als ik hier ben, geloof ik ook effectief dat ik wel een verschil kan maken, en vertrouw ik erop dat ik wel iets vind dat me ligt en waar ik goed in ben. Maar dat wil niet zeggen dat het niet spannend is, hé! Amai!
Ik sta deze morgen op met een triest gevoel in mijn maag. Als ik naar buiten kijk zie ik grijs en ik wil ergens anders zijn. Tegelijk besefte ik gisteren dat ik hier zo graag werk en dat ik de mensen ook echt mis als ik er niet ben. Ik ga nooit met tegenzin werken, dat is toch prachtig. Deze morgen echter is er dus precies een beetje wolk in mijn hoofd. Ik ga mee met het weer en vandaag huilt de lucht. Ik moet toch ook even op mijn tanden bijten, maar als ik hier aankom besef ik wat ik verkeerd doe. Ik neem te weinig adem. Ik ben constant bezig met ‘leven’, en te weinig bezig met ‘zijn’. Met beseffen wat ik aan het doen ben. Ik denk aan de woorden van Omer. Doucement. Doucement. Ik moet ook niet te hard zijn voor mezelf, dat weet ik. Soms heb ik van die gesprekken met mijn vader, en dan zegt hij hoe ik het moet doen en dan zeg ik weer dat ik wel iets kan veranderen aan mijn gedrag, maar dat je toch niet kan stoppen met voelen. En dan geeft hij me ook weer gelijk. De mens is een gevoelsbeestje, het enige levend wezen op deze aarde met een zelfbewustzijn. Wist je dat? ‘Geen andere levensvorm, ook de zoogdieren niet, vertoont een overtuigend bewijs van de aanwezigheid van het besef van het eigen bestaan.’ Verdorie toch, hoe jammer voor mij, dat ik mij nu juist zo bewust ben van mijn aanwezigheid hier. En dat ik het memorabel wil maken. Ik zag onlangs een film, en daarin spraken ze over ”athazagorafobie. Dat is de angst om vergeten te worden. Ik kamp daar soms wel eens mee. Ik vraag me dan af of er ook mensen hier, in het woon- en zorgcentrum, terugblikken en bang zijn of spijt hebben. Ik kom aan op ‘het werk’ en ik wil plots echt niet alleen zijn. Dus ga ik tussen Henri en Erna zitten en werk ik wat in de leefgroep tussen de mensen. Ik zie Agnes, een lieve vrouw die ik gisteren leerde kennen die hier op bezoek komt bij haar man. Ik voel me plots op mijn gemak en ik ben niet meer boos noch verdrietig noch grijs. Ik krijg weer wat kleur op mijn wangen en ik neem adem. Ik vergeet een beetje. Meestal is dat geen goed teken, maar voor nu is het wel okee. En dat vinden zij ook.
Een kleine opkikker om de dag mee te starten:
Vandaag viel het me te binnen. Hoe speciaal het is dat ik dit hier mag mee maken. Mensen die in het laatste kwartaal van hun leven zitten. Sommigen krijgen nog een hele poos, anderen gaan bijna direct als ze hier aankomen. “Een oude boom verplant men niet”, maar soms kan het niet anders omdat er in de plaats waar ze eerst stonden te weinig lucht en een schaarste aan water is. Dan moét er verplant worden. Er is vandaag een vrouw overleden, waarvan ik een heel mooi moment had vastgelegd een paar weken eerder. Ik was écht ontdaan, maar voelde me tegelijk heel warm worden, omdat ik zo’n fantastisch moment tussen haar en haar dochter had kunnen vastleggen. Het woon- en zorgcentrum is een zalig huis om te wonen. Het is geen triestige plek, geen doodse put, het is een plek waar het bruist van het leven. Mensen komen er niet om ‘uit te bollen’, maar net om optimaal te genieten, om nog meer te beseffen wat ze hebben. Dat ze met elke seconde iets kunnen doen, en dat ze tijd krijgen. Ik ben hier graag, omdat het mij doet stilstaan.
Een mooie herinnering:
https://www.youtube.com/watch?v=M3ti7SUtuVU&feature=youtu.be
Dit gezellige moment werd mede mogelijk gemaakt door de enthousiaste bewoners van de Parel en door Marleen! Geniet ervan: https://www.youtube.com/watch?v=Zz7fxhMQerw&feature=youtu.be
Ode aan Martha, voor de goedlachse ochtenden en de speelse momenten tussendoor, voor de grap en de grol en voor haar oneindige enthousiasme. Vriendin!
Vandaag een momentje van puur geluk. De kleine Staf en Noa waren op bezoek. Dit zijn de kindjes van Nathalie, verzorgende op de ‘Souvenir’. Het was een ongelooflijk mooi moment om bij te zijn. ik geef het toe, ze stalen ook mijn hart. Samen met Maria, Paula en Martha gingen we in ‘de Bron’ zitten, een rustige plaats op de ‘Souvenir’, zodat het voor de kindjes niet té overweldigend was. Er werd gekleurd, veel gelachen en vooral genoten. Je zag de bewoners opleven, omdat er iemand speciaal voor hen op bezoek kwam. Ik moest er ook aan geloven, smelt smelt. Dit was voor mij in het moment dat ik compleet in het nu leefde, genoot van elke seconde bij hen en ook genoot van de blijheid van anderen. Mijn mondhoeken doen pijn van het lachen, en dan weet je dat het goed was.
Het Kleine Geluk 