Ontmoet Pietekootje

Het vogeltje in de Souvenir is al een tijdje niet meer. Noëlla, één van de bewoners, was echter een enorme fan van het vogeltje. Hoe het zo schoon ‘schuifelt’ en hoe dat kleur zo schoon past in de omgeving. Ik vond het machtig om te zien. Dit was nu officieel eens een teken van ‘klein geluk’. Ik met mijn fiets achter Noëlla en Koen. Mopjes maken in de winkel, en veel lachen. Onszelf relativeren. Een vogeltje die ontsnapt en wij die het zoeken tussen de rekken. Noëlla die straalt en lacht zoals alleen zij dat kan. Het moet vaak niet veel zijn. Toch? Deze uitstap was impulsief, een voorstel dat meteen werd uitgevoerd. Tof toch? Hoe dat zomaar kan? Iemand vraagt, iemand draait. Noëlla genoot er in elk geval enorm van. En ik genoot van haar aanwezigheid en haar positiviteit. Ze is toch echt een vrouw naar mijn hart.

 

De rust van ons Suskewiet

De vogel op de Vlinder wordt verwend. Dat mag gezegd worden. Iedereen weet het en iedereen tolereert het. Want die kleine rode vogel doet menig gerimpeld en ongerimpeld gezicht stralen. Is het door zijn muziekje of gewoon door zijn vrolijke energieke gefladder? Op de Vlinder zijn ze in elk geval zot van hun huisdier. Ik was erbij toen de vogel ververst werd! Mooi om te zien hoe snel zo’n klein beestje gewend geraakt aan al dat volk rond zich. Voor mij was het een momentje van pure ontspanning. Ik ontmoette onder andere Daniël, een man waar eerder op de blog wel al eens iets over verteld werd, maar die ik zelf nog niet ontmoet had. Wat een inspirerend figuur! Hij heeft een gloed over zich, waar zelfs een drieëntwintigjarige voor smelt. Positief en levendig, ook al gaat alles minder makkelijk dan ervoor. Ik ben fan! Zo ook van Michel, Godelieve, Esther, Jules en Georgette! 

Altijd prijs

Ik was vorige week getuige van een speciaal moment. Bingo. Het is een heilig spel voor veel bewoners. Als de animatie eens een weekje wil overslaan, omwille van andere activiteiten, wordt er heftig geprotesteerd. Hét ultieme moment van samenzijn mag absoluut niet verstoord, onderbroken of gecanceld worden. Ik mag zelf ook absoluut niet storen. Grappig en ontroerend om te zien. Die passie. Dat vuur voor het spel. Was het leven zelf maar zo simpel. Dat het alleen een kwestie was van de juiste nummers op het juiste moment. In Bingo ben je zeker dat de nummers zullen komen. Hoe dan ook. Er moet gewacht worden, er gaat tijd over, maar uiteindelijk komt het moment dat het nummer kan weggeveegd worden. Opluchting. In het leven wordt er vaak gewacht, op het juiste nummer, maar soms laat het lang op zich wachten of komt het gewoon helemaal niet. Bingo is een zekerheid. Een weten dat jouw tijd nog wel komt, is het nu niet, dan bij de volgende beurt. 

Laat de zon maar schijnen!

Goeiemorgen, goeiemorgen, een oprechte GOEIE morgen. Ik ben terug. Vertelde ik jullie al dat ik een weekje naar Istanbul ging? Ik was daar dus, en het was zalig. Energie troef! Deze morgen ben ik niet moe, noch chaos, noch ziek. Ik ben gezond en wel en klaar om aan de slag te gaan. Aankomen op de leefgroep is als thuiskomen. Een warme hand, de medewerkers die oprecht blij zijn om me te zien, een knipoog, een compliment. Ik heb dit gemist. En dat besef ik pas als ik er effectief ben. De hele week was er gerush en bruisende avonturen, en dan kom ik hier, en alles voelt vertrouwd. Ik ben op mijn gemak. Er staan nog mooie dingen te gebeuren, en ook al zal september de laatste maand van mijn vakantiejob worden, toch ben ik niet van plan om het zomaar te laten hangen. Ik wil hier zeker nog af en toe op bezoek komen, misschien kunnen anderen de blog aanvullen of kunnen er nieuwe plannen gesmeed worden. Jullie zijn nog niet van ons af! Deze morgen is ook al meteen een louter-moment voor mij. Iemand van de bewoners heeft het lastig, voelt zich niet goed, heeft een helder moment en beseft dat ze hier blijft. Ze is er niet goed van. Ik ook niet. Samen zitten we daar, stil te wezen. Haar ogen vochtig en ik op mijn tanden bijtend om de mijne dat niet te laten worden. Dat is het hier ook, het is natuurlijk niet allemaal zon en lach, maar alles gebeurt wel vanuit een positieve spirit. Als iemand eens een mindere dag heeft, dan wordt daaraan gewerkt. Er wordt geluisterd en er wordt vastgehouden. Niet afwimpelen, maar oprecht troosten. We zijn hier met veel, zowel bewoners als medewerkers, en vaak is het druk, en vaak is het moeilijk, maar er wordt zodanig gepland en gewrongen dat iedereen erbij kan, en dat niemand zich alleen gelaten hoeft te voelen. Dat vind ik de kracht van deze plek. Individuele aandacht. Tijd zoeken in kleine hoekjes, en blijven luisteren, erom blijven geven. Ik bewonder de medewerkers, de familie, de bewoners voor de grenzeloze inzet. Echt. 

Engelbewaarder

Een kind en een moeder… Het is toch wat. Vandaag zie ik Maria en haar zoon Gabriel, en ze zien er zo gelukkig uit. Gabriël vertelt me dat hij een heel goeie band heeft met zijn mama. Sinds ze hier zit zijn ze al elke week op bezoek gekomen. Ze wonen helemaal niet zo dicht, en je merkt dat Maria die extra moeite echt wel apprecieert. Ze zijn twee handen op één buik. Zij heeft hem ‘Gabriël’ genoemd, maar eigenlijk zegt hij dat zij zijn engelbewaarder is. Ze houdt hem al zijn hele leven een hand boven het hoofd en je merkt ook dat er een enorme warmte is tussen die twee. Het doet me denken aan mijn eigen mama, en aan hoe wij ook zo gehecht zijn aan elkaar. Het is fijn om te weten dat waar je ook vliegt, je altijd nog vleugels hebt om naar terug te keren. Een warme arm, een schouderklopje, een sms’je, de steun van mijn ouders is voor mij heel belangrijk. Ik vind het ook mooi om te zien hoe, over de jaren heen, een band niet verandert. De aanblik wordt ouder, maar in het hart blijven we eigenlijk allemaal dezelfde.

 

Zo schoon!

Deze voormiddag hebben we een vergadering gehad over de stand van zaken van ‘het project’. ‘Hét Project’. Ik vind het fantastisch dat ik daar een deel van mag zijn. We zijn tot de conclusie gekomen dat het echt wel begint te lopen, en dat had ik ook al gevoeld. Van overal komen er toffe commentaren en het is zalig dat iedereen zo betrokken is. Ik vertrek morgen naar Istanbul, even wat avontuur opsnuiven en nu heb ik pas écht het gevoel dat ik met een gerust hart kan vertrekken. Dat zullen acht dagen afkicken worden van het woon-en zorgcentrum. Ik ben hier graag, zei ik dat al eens? Op acht september ben ik er weer, en dat zullen goed gevulde dagen worden! Dagen die ik met veel plezier goed zal vullen met allerhande foto’s, filmpjes en vertelsels. We bespraken tijdens de vergadering ook hoe we zullen proberen om het werk niet teniet te laten gaan, ook doorheen het jaar. Aan de andere kant, zoals ik zo vaak zeg, de toekomst is er nog niet. Laat ons dus maar genieten van deze dagen en niet te veel nadenken over wat komt. 

Mood van de dag: 

 

Goesting

Twee mensen, twee verschillende dingen waar zij van genieten. Is het niet curieus dat een mens zoveel verschillende dingen graag kan doen? Dat iemand geniet van een kruiswoordraadsel en dat iemand anders dat echt niet graag doet? Ik hou enorm van toneelspelen en van alles wat met theater te maken heeft. Ik ken echter veel mensen die daar absoluut niet van houden. Ik lees graag boeken en hou van drukte. Ik heb vrienden die boeken haten en die liever alleen zijn. Ik voel me soms eenzaam. Ik ken mensen die nooit dat gevoel hebben (maar om eerlijk te zijn, zijn dat er niet veel). Ik luister graag naar trage muziek, maar ik ken veel mensen die juist het tegenovergestelde graag horen. Ik ben bang van de dood, en andere mensen zijn dat niet. Raar hé? 

Een woordje van Koen: 

Marcella

 Kunnen we nog eens naar de Spar gaan? Die vraag krijg ik regelmatig. Het is een soort tête à tête met Marcella, een soort kwaliteitstijd met haar. Lekker keuvelen over van alles, kortom op ons gemak zijn. In ons WZC bieden we verschillende soorten snoep, fruit en verzorgingsproducten aan via de rijdende winkel maar dit is nog meer, dit is naar buiten gaan en genieten van een frisse neus, dit is echt winkelen, dit is wat Marcella ook is en was…een zelfstandige vrouw die weet wat ze wil.

 

 

Daniël Dedeyster

We hebben een vogeltje in onze dagzaal, een naam heeft het niet echt en ook de kleur van de veren zorgt voor verhitte discussies over het ras van het beestje maar wanneer ik de kooi van het kereltje ververs is Daniël erbij om zich ermee bezig te houden. Lustig kwettert en fluit het vogeltje zich de ziel uit het lijf waarna Daniël op een even geanimeerde manier dat kleine ding gerust stelt. Daniël heeft vroeger ook nog vogels gehad en dat zie je.

Sterke vrouw

Ik ging gisteren op bezoek bij Maria. Maria is een vrouw van 85, maar haar hart klopt nog als dat van een 20 jarige. Ze is enorm geëngageerd en gaat nog elke week overal naartoe. Ik vind het zo mooi om te zien hoe het leven niet stopt na een opname in het rusthuis. Sommige mensen zouden dat misschien denken, maar niets is minder waar. Het is niet omdat je ergens samenwoont dat je geen dingen apart meer mag doen. Maria zet zich al haar hele leven in voor de Kerk, en heeft een uitgebreide sociale kring. Het was een zalige ontmoeting, Maria, Carine, twee vriendinnen en ik. Een gezellige bende vrouwtjes. Ik ontdekte dat Maria een goeie vriendin was van mijn meme, die ik zelf nooit gekend heb. Voor mij heeft deze ontmoeting dus iets extra speciaals. Via haar leer ik mijn meme beter kennen, zo voelt het. Ik heb veel bewondering voor een vrije vogel als Maria. Ik ben zelf iemand die heel moeilijk te kooien valt, en ik hou ervan om mijn eigen ding te mogen doen. Dat heeft zij ook steeds gedaan, en dat was niet gebruikelijk in die tijd. Nu is het veel evidenter dat een vrouw opkomt voor haar rechten, en zichzelf ontplooit. Wat we ervan gemaakt hebben, is een mini-documentaire waarin Maria dicht, praat, lacht en zelfs vreemde talen spreekt. Ga even op uw gemak zitten, en geniet van deze greep uit het leven van Maria Bouckaert. Het zal u ongetwijfeld doen lachen en misschien ook een beetje doen huilen. Geniet: 

https://www.youtube.com/watch?v=URcqJw0csYY&feature=youtu.be

 

Blij dat ik u weer begroeten mag!

Een nieuwe dag, en daar is ze eindelijk terug: de zon! Wat geeft me dat nieuwe moed om door te gaan. Ik kom uit bed vanmorgen, en ben instant blij, want vandaag mag ik terug bij mijn vrienden en vriendinnen gaan zitten. Er zijn nog leuke dingen in het verschiet en de positieve reacties geven me heel veel goesting om door te gaan. Ik heb mijn roze bril op vandaag en de toekomst lacht me toe. Hoewel het allemaal nieuw zal zijn na deze vakantiejob, wanneer ik werk ga zoeken, ben ik toch niet bang. Angst is een verspilde emotie. De toekomst is er namelijk nog niet (zei ik dat al?), dus er kan nog vanalles veranderen. Ik weet zeker dat deze vakantiejob zijn sporen zal nalaten bij mij. Niet alleen is het een boost voor mijn zelfvertrouwen, het is gewoon ook zalig om zoveel vrijheid te krijgen. Ik hou van een beetje structuur maar ben ook dankbaar voor verrassingen. Er is niets leuker voor mij als de dingen niet lopen zoals ze gepland waren. Ik ging eens met mijn gezin op vakantie, en ik moet eerlijk zijn: ik hou écht niet van wandelen. Vanaf het moment dat we verdwaalden echter, werd het voor mij plezant. Acht uur hebben we in dat bos rondgelopen, en het waren acht zalige uren. Ik hou van avontuur! Voor ik aan dit project begon, wist ik ook totaal niet wat te verwachten. Hoe in godsnaam gaan we dit voor elkaar krijgen? En zie, ondertussen zijn we bijna twee maanden verder en zijn er al prachtige dingen uit de bus gekomen. Ik vind het ook machtig hoe iedereen nu echt wel betrokken is. Ik word tegengehouden in de gangen en ik krijg van overal toffe ideeën. Eigenlijk is dit iets wat ik mij wel meer zie doen. Ik krijg de vrijheid om te doen wat ik wil, binnen een bepaalde structuur, en dat is voor mij de perfectie. Zie je hoe blij ik ben vandaag? Dat is allemaal te danken aan jullie: bewoners, bestuur, medewerkers, familie… Het is de max dat jullie er zijn! MERCI!