De energie van het weekend zindert nog na deze morgen. Ik ben bruisend en vol leven, maar teveel energie is soms ook lastig. Toch ben ik blij om hier te zijn, om alles op orde te stellen, om er weer bij te zijn. Om weer blij te zijn. Het was best een emotioneel weekend, met veel terugzien, blije ontmoetingen en ook een klein beetje afscheid. Er waren weer veel diepzinnige gesprekken. Veel oude vrienden en veel inzicht. Over het leven, over ons leven, over hoe het soms raar kan gaan en over hoe we ons vaak in bochten wringen om het niet zo te doen gaan. Onze dagen kabbelen als beekjes, en hoewel het soms lijkt alsof we er grip op hebben, water gaat waar het niet gaan kan en het laat zich niet leiden. Soms zijn we daarmee akkoord, maar er zijn ook momenten dat we het liefst van al zouden willen tieren en onze tanden kapotbijten op zoveel ongeplande ‘tegenslagen’. Dat het niet altijd kan gaan zoals je het zelf wil, dat heb ik ondertussen wel geleerd. Met je rationele verstand weet je dat ook, maar met je hart, je gevoel kan je er vaak geen vrede mee nemen. Dat is wat ik ook altijd zeg ‘ik wéét het, maar toch blijf ik voelen, want ik kan dat niet zomaar uitschakelen’. Ik hou van avontuur, van het losse, maar ergens snak ik ook naar zekerheid, naar iets in mijn leven waarvan ik weet dat ik er altijd zal op kunnen bouwen. Dat is er natuurlijk, ik heb ouders, een lief, vrienden, maar toch voelen al deze zaken alsof ze er ook wel eens niet meer zouden kunnen zijn. Er zijn periodes in mijn leven dat alles wankel is, dat niets nog steek houdt en dat het voelt alsof alles gemaakt is van nat karton, en dat er maar een zuchtje wind nodig is voor scheuren en breuken. In sommige periodes in mijn leven voelt alles van solide beton, en dat schrikt me dan ook weer af. Het is ook altijd wat, maar gelukkig is er HIER, en is er NU. Gezellig bij de vriendinnen en vrienden op leeftijd, die eigenlijk in de zomermaanden mijn zekerheid waren. En die dat in mijn hoofd ook nog wel even blijven.
Nogmaals, een klein dankwoordje aan alle vrijwilligers. Eergisteren ging ik mee op uitstap, en daar werd ik toch zo hartelijk ontvangen. Het is heerlijk hoe deze mensen hun hart openen, en je onmiddellijk in de armen sluiten.
Zo ook Godelieve. Een prachtig portret van een sterke vrouw. Ik schatte haar 67, en u? Ik verklap u niet hoe oud ze is, maar u zou verschieten!
Geloof, wat is dat eigenlijk? Ik ben opgegroeid met het idee dat er eigenlijk niet zoiets bestaat als ‘God’.. Toch niet in de wijze waarop deze in de kerk gebruikt wordt. De straffende, berispende vader, die bepaalt wat goed en slecht is. Hmm. Ik heb er mijn twijfels bij. Veel meer geloof ik in mezelf, ik geloof erin dat er een grotere kracht is die ons stuurt, maar eerder een natuurkracht dan een ‘God’. Ik geloof dat er een pad is voor ieder van ons, en dat de dingen die gebeuren, gebeuren met een reden. Uit alles kan je leren. Ik heb natuurlijk tot nu toe nog geen échte tegenslag gekend. Je kind verliezen, hoe verklaar je dat? Is dat dan ook ‘het pad dat jij moet volgen’? Het leven zit soms raar in elkaar. Waarom heeft de ene mens de ene tegenslag na de ander, en blijft een ander heel zijn leven gespaard van erge gebeurtenissen? Is dit ons lot? Bestaat er zoiets als karma? Tijdens mijn gesprek met Paul gisteren was ik plots aan het nadenken over hoe het moet voelen, als ouder persoon, om te weten dat je in het laatste kwartaal van je leven bent gekomen. Ik denk daar vaak over na, hoe ik dan nooit nooit nooit meer terug zal komen. Die gedachte doet me slikken en geeft me hartkloppingen. Angst. Een beetje. En toch, op heldere momenten kan ik nadenken en geloven dat er zéker iets moet zijn hierna. Misschien nog een leuker leven? Een nieuw avontuur? Een dier? Het kan voor mij niet dat het leven stopt. Dat basisvertrouwen probeer ik mee te nemen in het begin van de dag. Dat er uit alles iets goeds zal voort komen. Dat ik er niet alleen voor sta. Dat ieder ander op de wereld dezelfde twijfels en vragen heeft, en dat ik heus niet de enige ben die zich soms alleen of zonder wortels voelt. Geloven dat het altijd goed komt. Gisteren ging ik met Madeleine en Nathalie naar de kapel. Het was pakkend om te zien hoe geconcentreerd Madeleine haar bijbel las. Ze geniet zienderogen van de momenten uit haar kamer. Dat hoeft niet veel te zijn. Een ommetje naar haar geliefde Maria doet haar al deugd. Terwijl we haar terugbrengen, leest ze verder, alsof ze een spannend boek aan het lezen is, maar ik ben zeker dat ze het einde ervan al kent. Die focus, dat sterke vasthouden, dat bewonder ik aan Madeleine. Ik geloof in het universum, zij gelooft in God, anderen geloven in Allah, maar uiteindelijk houden we ons allemaal aan dezelfde draden vast. Om niet verloren te geraken in het heelal. Om niet bang te zijn.
En nog ééntje:
Kunst. De één begrijpt het volkomen en kan er niet omheen. Die ziet de zaken zoals een ander ze nooit zal zien. De ander snapt er niets van en ziet de dingen zoals ze zijn.
Juliaan is bij de eersten. Een kunstminnend man, die zijn hart verloor, of nee, die zijn hart ophaalt, bij de beeldende kunst. Tekenen, schilderen, vooral portretten. Dat was zijn ding. Hij was dan ook laureaat aan de kunstacademie, waar hij ook doceerde. Een fijne verrassing was dat, toen ik zomaar even een schildersactiviteit startte.
Ik hou zelf ook van schilderen, van de verf aan mijn handen, van de geur waarvan je weet dat ze eigenlijk niet deugt, vuile schorten, verwondering bij het resultaat.… Het kan zoveel in een mens losmaken. Ik sleur de bewoners er graag in mee.
Jammer genoeg onderschatten de meeste bewoners hun kunnen op dit vlak. Ze houden zich liever wat afzijdig, kijken toe, genieten in stilte, maar zetten dan soms toch hun eerste stappen in de wereld van de beeldende kunst. Maar heerlijk is het toch, als je dan hun werken aan de muur ziet pronken, en bezoekers verrast hoort vragen: “Wie heeft dit gemaakt?”
Heel anders ging het bij Juliaan. “Ik zal de randjes doen, dan kan jij de vlakken invullen”, zo stelde ik voor. Waarop Juliaan wat honend lachte: “Ik zal wel de randjes doen” en toen kwam zijn verhaal, zijn fijne geschiedenis en ik begreep het meteen. De zorgvuldigheid en de vaste hand waarmee hij onze schilderwerken afwerkte verbaasden me enerzijds en anderzijds ook weer niet. Want, zo gaat dat dan, met een vakman.
Merci Juliaan, voor de fijne schildernamiddag !
S.D.
Een tof blogbericht van Sharon! Smakelijk:
Ananasvlade. Een eenvoudig, maar zeer gegeerd receptje van Maria Bruneel.
Maria is een vaste waarde bij ons op de Rots en ze heeft bakken ervaring in de keuken. Vandaar dat we dan ook graag bij haar te rade gingen voor leuke dessertjes. Dit receptje kregen we via Maria’s dochter Christine, die het enkele jaren geleden trots kwam afleveren.
Sindsdien trachten we het elk jaar tijdens de zomerperiode te maken. Een fris dessertje, als leuke afwisseling. Ik geef het alvast aan jullie mee.
Ananasvlade:
|
50g maïzena 2 eieren 1 pakje vanillesuiker ¾ L melk 150g suiker Ananas |
|
Heerlijk vind ik dat trouwens, wanneer je een papiertje in je handen krijgt met enkele ingrediënten en een korte, maar heel concrete uitleg. Heel klassiek, heel gewoon, maar het doet je meteen denken aan de gezellige baknamiddagen die je van thuis of elders kent, en die door dit receptje weer komen gaan. Nostalgie en verlangen, op één simpel papiertje.
Maria hield er altijd al van om desserts te maken,… en te proeven, uiteraard. Dat tweede is voor de meeste van onze bewoners het favoriete onderdeel van een keukenactiviteit. En toegegeven, ik kan me volledig aansluiten bij deze liefhebberij.
Een goede kok moet regelmatig proeven !
Ik ben een enorm zoetebekje. Er is niets van taart (behalve de dingen met marsepein) waar je mij niet kan mee plezieren. Ik meen het, als ik hele dagen op taart en koekjes zou mogen leven zonder te verdikken, dan deed ik het. Hier in het rusthuis genieten ze ook graag – met mate – van een goed stuk taart of een lekker dessert. Ik ging deze namiddag op pad, en volgde mijn neus, naar de heerlijke geuren op de Parel en de Vlinder. Op de Parel hadden ze ananas-speculoostaart gebakken, op de Vlinder waren ze bezig met pannenkoeken. Gek hoe geuren je vaak meenemen naar andere plaatsen. Deze week nog was ik mijn haar aan het wassen met een nieuwe shampoo, en was ik onmiddellijk terug een meisje in het middelbaar. Of als ik iets ruik waar ik een degout van heb, kan ik soms perfect teruggaan naar het moment waarop ik er een afkeer van begon te krijgen. De geur van pannenkoeken en taart doet me echter denken aan weekends in mijn huis, of gezellige namiddagen met vriendinnen. Raar hoe zoetigheid ook automatisch gelinkt wordt aan gezelligheid. Gezellig was het alleszins in het huis deze namiddag. Iedereen genoot, en ik genoot mee (al was het zonder taart in mijn mond, want ik mag niet overdrijven).
Deze voormiddag spot ik een magisch moment. Koen heeft zich afgezonderd met een bewoner die heel diep dement is geworden. Ze reageert op bitter weinig, maar als hij muziek speelt dan neuriet ze heel soms zelfs zachtjes mee. Het is een moment waar ik stil van word… Er hangt een sfeer die er bij de gewone muzieknamiddagen niet hangt. Een soort sereniteit. Ik schreef er volgende tekst over:
In het land waar jij op reis bent, ben ik nog nooit geweest
het lijkt me bijna onmogelijk om alle straten waar jij inslaat te volgen
je bent vaak op twee plekken tegelijk, of plots ben je onzichtbaar
je hebt mijn hand vast, maar je hoofd is wolk
ik wilde dat ik in je hoofd kon kijken, en de kaart kon volgen van waar je bent
zo zou ik me, als we samen zijn, minder machteloos voelen
zo zou ik me, als ik alleen ben, meer samen op reis voelen
Ik heb foto’s genomen van het gebeuren, maar omdat het zo intiem was heb ik besloten om ze hier niet te plaatsen. Het is een momentje dat ik koester in mijn geheugenbokaal. Kijken met het hart.
Ik ben iemand die van nature uit gemaakt is om andere mensen te plezieren. Niet dat ik dat persé wil, maar ik kan niet anders. Ofzo. Ik voel me in de eerste plaats verantwoordelijk voor een ander zijn geluk, en dat is fout. Zeer fout. Want je moet leven voor jezelf. Daarmee bedoel ik niet dat je egoïstisch moet zijn, maar je moet toch eerst gelukkig zijn voor je een ander kan gelukkig maken? Of niet soms? Ik ben van nature een sociaal beestje, kan moeilijk alleen zijn en ben soms bang om verlaten te worden. Vandaag ontmoette ik Paul. Ik had al veel horen vertellen over Paul, hij is nogal bekend in het woon- en zorgcentrum. Een man van vierentachtig met een hart dat klopt voor anderen. Ook hij leek me iemand die het best aardde in gezelschap en die houdt van leven rondom zich. Paul wil vooruit, en ook al is hij reeds vierentachtig, toch is er geen haar op zijn hoofd dat eraan denkt om te stoppen met leven. Hij houdt van het leven, omarmt het en koestert het. Zijn vrouw overleed twee jaar geleden, en als hij over haar vertelt dan straalt hij als een zon. Het is ook moeilijk voor hem, want ze was alles voor hem. Hij relativeert het ook, probeert alles positief te bekijken, mist zijn vrouw maar koestert de band die ze hadden. Het is zalig om daar te zitten, Paul en ik. We kennen elkaar eigenlijk niet, maar hij weet me zo te boeien dat ik zeker een half uur bij hem zit. Te praten over vanalles en nog wat. Hij heeft zo’n positieve levensenergie, een energie die ik ook probeer toe te passen in mijn leven. Paul zegt ‘met zwartkijken geraak je nergens’, en zo is het maar net. Hij deed me ook inzien dat ik gerust mag kiezen voor mezelf, en dat andere mensen altijd zullen praten of dingen van je verlangen die jij hen niet kan geven. Het belangrijkste is om voor honderd procent te genieten van de keuzes die je maakt, en geen spijt te hebben achteraf. Ik bewonder Paul, die heel sterk in zijn kracht staat, en hoop dat er een dag komt dat ik nog meer in mijn eigen kracht geloof dan nu. Dat ik geloof dat ik sterker ben en dat ik niet verantwoordelijk ben voor een anders geluk. Ik maak mijn eigen geluk. Mijn eigen kleine geluk.
Een gezellig dagje gisteren. Eerst met Noëlla om een vogel en dan mee met de vrijwilligers en bewoners naar Ardomien. Het is een toffe bende, die vrouwen. Gezellig keuvelen bij koffie en een pannenkoek, er zijn weinig dingen die hier aan kunnen tippen. Het weer was ons goedgezind en het gaf me hoop voor de toekomst. Ik zit de laatste tijd nogal met mijn handen in het haar namelijk. Wat te doen met de rest van de toekomst? Waar ga ik werken? Wat ga ik doen? Waar ga ik wonen? Wie ga ik nog toelaten in mijn leven en wie niet meer? Op het terras vervagen mijn zorgen. Er is geen tijd en geen nut voor negativiteit. Voor levensvragen. De enige vraag die hier gesteld wordt, is: ‘hoe gaan we het beste maken van de tijd die we nu hebben?’. En dat weten de vrouwen wel. Thee, koffie, Duvel of Cola. Pannekoek, wafel, ijsje of taart. Babbelen of zwijgen. Ik koos gisteren bewust om mijn hoofd op off en mijn hart op open te zetten.
Het Kleine Geluk 