Wandeling

Henri beslist vanmorgen spontaan om met Alfons te gaan wandelen. Gezellig. Ik wandel mee. Ook gezellig. Het is zo grappig en fijn om te zien hoe deze twee oude kennissen elkaar terugvinden op het wandelpad van hun leven. Ze kennen elkaar van vroeger, maar vandaag ontmoeten ze elkaar opnieuw. Heel gezwind rijdt Henri Alfons door de gang. Alsof hij het elke dag zo doet. Ik vind het mooi om te zien hoe zorgvuldig Henri ervoor zorgt dat Alfons nergens tegen zit met zijn voeten, en hoe zacht hij de rolstoel vooruit duwt. Als een vader. Als een stille kracht.

De mooiste dagen

De mooiste dagen zijn die waarop de zon onze gezichten doet schijnen,

de dagen waarop wij in de zetel zitten, stil te wezen soms, naast elkaar.

De mooiste dagen zijn die waarop jij me nog eens vraagt om een foto van jou te nemen,

en waarop ik verrast en blij antwoord dat ik dat wel nog eens wil doen, maar dat je

wel zal moeten poseren dan. En jij die dan nog eens lacht. Die lach. Ik zie die graag.

De mooiste dagen zijn die waarop we niet alleen zijn, omdat we dat niet willen en dan

doen we dat ook niet. We grinniken om niets. We hebben vandaag onze eigen keuzes gemaakt.

De mooiste dagen zijn die waarop jij niet oud en ik niet jong ben.

Zonnekloppers

Het is weer tijd voor ontspanning in het woon- en zorgcentrum. Nadat er deze voormiddag flink gesport, gegeten, gelezen en gedacht werd, is het nu tijd voor koffieklets en zon. Heerlijk. Ik ga wandelen met enkele bewoners, en ik voel mijn energielevel pieken. Zalig vind ik dit. Ik merk dat veel bewoners snakken naar een momentje buiten, en eens ze daar zijn, lijken ze de gelukkigste mensen van ‘t land. Ik ben zelf een zonnekind, dat vertelde ik jullie denk ik al. Er zijn eigenlijk weinig dingen die ik liever doe. Buiten zitten, blote benen, warmte in mijn gezicht. Ik verlang niet bepaald tot de winter. Voor even vind ik dat heerlijk. Warme chocomelk, binnenzitten, dekentje, lichtjes, maar na een tijdje slorpt de donkerte al mijn energie weg, en heb ik moeite om mezelf te vinden in al dat duister. Laat ons daarom maar dankbaar zijn hiervoor, onze beide handjes samenleggen en hopen dat het nog even zo blijft.

Spring maar achterop bij mij, achterop mijn fiets!

Het is een zonnige namiddag, en buiten tref ik Jozef aan. Hij is al ettelijke jaren vrijwilliger bij het woon-en zorgcentrum, maar vandaag is het pas de tweede keer dat hij rondrijdt op de duofiets. Je ziet dat hij geniet van het fietsen, en zijn passagier geniet mee. De fiets heeft drie standen, en alledrie de standen omvatten eigenlijk bijna alle bewoners. Daarmee bedoel ik dat echt bijna iedere bewoner ook effectief mee kan op de fiets. Er is een stand waarbij ze meetrappen, er is een stand waarbij hun voeten meebewegen en er is zelfs een stand dat ze zelf niets moeten doen. Tof toch, hoe we hier altijd oplossingen vinden voor alles? Mooi weer en positieve vibes, wil een mens nog meer? Zo’n fietstochtje doet me denken aan de vele fietstochten die ik maak(te) met mijn mama. Ik herinner me dat we langs velden en bossen reden en dat we soms moe en kapot waren, maar dat het altijd geestig was. Een koffietje tussendoor, een taartje of een pannenkoek. Eens stoppen langs de kant omdat we écht geen goesting meer hebben, of net heel hard doorfietsen! Het kan allemaal. Ik heb van horen zeggen dat ik als baby eens uit mijn kinderstoeltje gesukkeld ben, en dat iedereen zich doodgeschrokken was. Ik zorgde als baby al voor spanning op de fiets! Ik weet ook nog dat ik eens met mijn papa ging fietsen, en dat er iemand belde die ik ook wilde horen. Toen probeerde ik de telefoon te grijpen, en toen sukkelden we beiden op de grond, en mijn vader nog wel op mij. Traantjes en ik vermoed ook veel gelach, want humor hebben wij wel! En onszelf relativeren kunnen wij goed. Ik geniet ervan om eraan terug te denken. Veel mensen hier zijn ook mama of papa van. Speciaal. Hoe iedereen groeit. En hoe iedereen verandert, maar eigenlijk dezelfde blijft..

Smakelijk, zeg!

Voor we allemaal gaan middageten, nog even dit: de mensen van de keuken hier zijn écht topchefs. Elke dag maken ze lekker eten klaar voor de bewoners, en het personeel. Het is echt een gekkenwerk om hier rekening te houden met iedereen, en toch doen ze het. De ene wil zijn aardappels zus, de andere zo. Sommige dingen moeten gemixt, gepureerd of in stukjes gesneden worden. Enkele bewoners houden niet van vlees, dus zij krijgen kaas, andere houden niet van kaas, dus zij krijgen vlees. En als dat niet goed is, is er wel weer iets anders om hen te bekoren. Gek toch, wat een organisatie daar achter schuilt. Ik vind het ook tof dat het personeel zo vriendelijk blijft, ondanks de werkdruk. In de keuken lijkt het altijd ambiance. Een goeie werksfeer is goed werk! Kijk maar:

Ochtendgymnastiek

Elke ochtend wordt hier in het woon- en verzorgingscentrum bewogen. Niet zomaar bewogen, maar specifieke oefeningen op bewonersmaat gemaakt. Ik vind dat machtig om te zien. Hoe vlot sommigen nog kunnen bewegen, of hoe anderen echt hun best doen om de schwung erin te houden. Fijn dat er aandacht besteed wordt aan het lichaam. Het is tenslotte een lijf dat al heel lang meedraait, en het is belangrijk dat het af en toe eens gesmeerd wordt. Ik hecht zelf ook veel belang aan beweging. Twee jaar geleden is één van mijn beste vriendinnen heel fel vermagerd. Puur op wilskracht. Ze heeft elke dag gesport, en hoewel ik tevreden ben met mijn lijf, wilde ik ook wel wat fitter worden. Dus ging ik mee. Niet elke dag, maar heel regelmatig. Lopen, zwemmen, fitnessen… Ik voelde na een tijdje dat ik écht meer energie kreeg, meer voldoening van mijn dag en dat het me ook motiveerde om op andere vlakken gezonder te gaan leven. Ik kan me voorstellen dat het voor een bewoner hier sowieso al niet altijd even makkelijk is. Het lichaam wil soms niet meer mee, en als het lichaam tegenwerkt dan doet de geest hetzelfde. Een ongelukkig gevoel dus. Hier wordt er echter heel veel aandacht besteed aan het lijf. Niet alleen beweging, maar ook verzorging, elke week in bad, de nagels laten doen, het haar dat wordt gekapt… Het is niet omdat je in een woon- en verzorgingscentrum zit, dat je daarom geen recht meer hebt op persoonlijke verzorging. Er wordt ook vanaf het begin rekening gehouden met de noden van de mens. Want daar zit het hem net. Hier wordt gewerkt met ménsen. Mensen met eigen gevoelens, eigen behoeftes en eigen innerlijke levensdromen. Hier wordt geluisterd en begrepen. Er wordt gezorgd, maar evengoed leert men de bewoners op een andere manier voor zichzelf zorgen. Die kleine stapjes naar een opnieuw grotere zelfstandigheid, dat is mooi om te zien. En het is ook mooi om te bekijken hoe de bewoner op den duur ook vrede neemt met de nieuwe situatie en zelfs oprecht geniet van zijn nieuwe thuis.

Het filmpje kan u in de volgende blogpost bewonderen wegens een technisch defectje at the moment!

Toettoet!

Morgen doe ik mijn rijexamen! Ik, Louise Vermeulen, die had gezworen dat ik wel altijd de fiets ging nemen, ga morgen proberen om een rijbewijs te halen. Ik vind dat zelf zeer lachwekkend, én ook ongelooflijk spannend. Stel je voor dat ik het haal! Dan ben ik officieel chauffeur. Voor mij is het iets onwerkelijk. Er gaan deuren open. Vanaf morgen dus. Misschien. Ik denk dan na over de vrienden en vriendinnen op leeftijd en hoe zij ook nog met de auto reden. Hoe ze hun rijbewijs moesten gaan afhalen en daar heel lang niets voor moesten doen. Onverantwoord eigenlijk hé. Iemand die ik ken haalde al haar rijbewijzen af, zonder ooit in één van de voertuigen gezeten te hebben. Moto, vrachtwagen, auto… Ze vond dat je maar beter voorbereid kon zijn. Gelukkig is het nu niet meer zo, want gisteren nog merkte ik hoeveel onverantwoordelijke chauffeurs er rondrijden. Laat staan dat ze daar dan nog eens geen examen voor moesten afleggen. Ik ben benieuwd naar de verhalen van de mensen hier, en hoe dat voor hen moet gevoeld hebben. Om op een dag zelfstandig te zijn, en om de grote wereld te mogen verkennen. Zo zal het natuurlijk niet écht geweest zijn, want velen van hen hadden niet eens een auto of mochten niet buiten het dorp, maar toch heb ik een mentale foto van allemaal oude mensjes in rode autootjes op een kruispunt. En geen een die nog weet waarop of waaronder. Grappig dat voor mij deze mensen vroeger ook al oud waren. Het lijkt zo raar dat ze ook een jong leven hadden en dat ze waarschijnlijk met dezelfde dingen overhoop lagen als ik. En dat ze de dingen spannend vonden en dat het leven aan hun voeten lag. Eigenlijk zie je dat bij velen nog. Die guitigheid. Je kan de jonge persoon er nog in herkennen, als je je ogen een tikkeltje dichtknijpt. Je ziet de innerlijke warmte stralen, en ook al is het lijf ouder geworden, het kind vanbinnen schijnt erdoor.

Een huis voor iedereen

Sinds een viertal jaren is ‘De Loods’ een gekende stek in Ardooie. Het is een plaats waar mensen samenkomen, uit alle lagen van de bevolking, om te praten, te lezen of gewoon stil te zijn. Er vinden allerhande activiteiten plaats, en het is er heel vaak heel gezellig. Ik vind het een mooi initiatief. Het is laagdrempelig, en voor ouderen is het vaak minder moeilijk om daar naartoe te gaan dan echt naar het rusthuis of het dagcentrum. Het is een fantastisch initiatief, zo’n huis waar iedereen terecht kan en waar iedereen welkom is. Geen onderscheid tussen blank, zwart, rijk of arm, iedereen komt er en iedereen komt er graag. Het is een huis om u tegen te zeggen, en het lijkt me fijn om daar de namiddag te spenderen. Je zou moeten weten hoeveel mensen thuis zitten, alleen. Je zou moeten weten hoeveel mensen zich een godganse dag afvragen of er nu echt niemand eens zal langskomen om te zien hoe het met hen is. Het is schrijnend. Daarom is er ‘De Loods’, om het alleen zijn wat draaglijker te maken. Het hoeft ook niet altijd uit tristesse te zijn dat mensen komen. Sommige mensen hebben gezelschap thuis, maar genieten ook van het gezelschap buiten hun comfort-zone. Het is ongelooflijk wat ze tot nu toe al bereikt hebben daar. Iets om oprecht trots op te zijn.

Wees welkom!

Een rondleiding in het gezelligste huis van Ardooie: