Speciaal

Of Alice eens in het bureau binnen mag en zich wat bij mij mag zetten? Natuurlijk, niets gezelliger dan gezelschap en dat vindt Alice ook. Ze heeft geen zin in alleen zijn en ik eigenlijk ook niet. We besluiten om te gaan wandelen, ‘een toerke doen’ samen. We gaan op en neer met de lift, ontmoeten mensen, zien nog eens wat. Ze heeft er duidelijk deugd van. Haar kinderen komen elke dag op bezoek, om beurt, en dat heeft Alice écht nodig. Mensen zien, gesprekken voeren, stil zijn. Samen zijn is heel belangrijk voor haar. Ik moet eerlijk zijn dat het voor mij ook wel therapeutisch werkt. Even niets doen. Niet nadenken maar gewoon wandelen, en ‘zijn’. Terwijl we aan het wandelen zijn denk ik aan de vele mensen die niet het geluk hebben om iemand ter beschikking te hebben. Hier ‘wonen’ we allemaal samen, en is er altijd wel iemand die een beetje tijd kan vrijmaken voor een babbeltje. Dat is écht wel nodig. De mensen hier hebben de medewerkers nodig. En omgekeerd. De medewerkers genieten evenveel van de aandacht. Alsof ze plots allemaal een extra moeder, vader, oma of opa kregen. Zalig.

Imaginair gesprek tussen oud en jong

‘Haast je, want ik wil nog dit en dat en ook nog zus en zo en ik moet nog en ik zou nog en ik had nog graag en

hoewel ik graag wilde dat je bleef moet ik nu echt gaan.’ waarop jij me niet-begrijpend aankijkt en een spottend lachje

op je gezicht tovert. Ik moet ook lachen. Ik lach met de kloven in je huid en in ons gesprek. Jij lacht met de onbestaande

rimpels die ik trek, en legt je hand op mijn hart.

Je hebt zelf nog maar weinig tijd, en toch lijk je er meer te hebben dan ik.

Dat ik dit zeg, betekent echt dat ik het kalmer aan moet doen.

Jij weet het ook.

Er is meer:

Hiervoor doe je het toch? –>

In contact

Verbinding maken, dat doe je niet alleen met het internet. Hier in het woon-en zorgcentrum wordt nog écht verbinding gemaakt. In contact treden met elkaar zonder hulpstukje. Het contactkoor, een prachtig initiatief van de medewerkers en animatie… Hier worden de bewoners persoonlijk begroet, worden ze eens goed vastgepakt, krijgen ze inspraak en mogen ze zijn wie ze zijn. Het is zalig om te zien, hoe iedereen opleeft. Gisteren waren er maar liefst veertig mensen aanwezig. Veertig mensen die ervoor kiezen om bij elkaar te zijn, om samen te zingen, samen herinneringen op te halen. En ik.. Mijn mondhoeken deden pijn van het lachen. Hier een eerste lading gelukkige vrienden en vriendinnen:

Baaldag

En dan is er ‘the day after’, de spanning valt weg, en plots gaat het licht uit bij mij. Ik sta op met een zwaar gevoel in mijn maag, en besluit om eerst wat thuis te werken. Ik moet alleen zijn. Ken je dat gevoel, het gevoel dat niets je gaat en dat je terug wil naar ‘betere tijden’, terwijl het nu beter dan ooit gaat? Mensen doen dat. Het verleden idealiseren. Alsof het toen gemakkelijker was. Terwijl we dat doen, beseffen we niet dat we dat toen ook zeiden. Maar nu is hier, en vroeger komt niet meer terug. En het was niet beter vroeger, dus waarom altijd teruggrijpen naar iets dat gepasseerd is. Het is soms lastig voor ons om in het nu te leven. Zeker met alle sociale media die ons er blijft aan herinneren hoe goed iedereen zijn leven is. Je zou bijgod soms compassie krijgen met jezelf. Ik moet echt dringend wat beter gaan nadenken over de dingen. En niet altijd bereikbaar zijn. Het is zo raar dat het een stramien geworden is… Altijd op de hoogte zijn. Daardoor vind ik amper rust. En ben ik vaak moe, van al dat weten. We zijn naar zo’n ongezonde situatie gegroeid… Een patroon waar we niet meer uit lijken te geraken. Alles weten. Alles meten. Ik vraag me soms af hoe we dat dan vroeger deden. Hoe wisten we van feestjes? Hoe raakten we op de hoogte van de relatiebreuk van zus of zo? Ik mis mijn brein van voor het internet. Ik kan me oprecht niet meer herinneren hoe dat dan was. Iemand schreef daar eens een mooi boek over. Over hoeveel eenzamer we zijn sinds we iedereen kennen. En ik herken het. Echt. Ik denk soms dat de mensen hier ons allemaal bekijken alsof we aliens zijn. Wat zijn die kleine bakjes waar iedereen mee bezig is? En waarom praten mensen zo weinig met elkaar? Van waar komt al die haast? Vroeger was het niet beter, daar ben ik van overtuigd. Er waren toen ook problemen. Er waren ook ongelukkige mensen en er was veel zwarte sneeuw. En toch lijkt het alsof alles toen simpeler was. Ik snap de wereld niet meer. Vandaag toch niet. Arme ik.

(alles komt goed)

Hoera!

Jullie kunnen het al raden, voor mij is het écht een hele goeie dag vandaag. Het is namelijk de dag van de vrijheid, want vandaag haalde ik mijn rijbewijs. Wie had dat ooit gedacht, Louise Vermeulen, een rijbewijs??! Zelf had ik dit eigenlijk niet verwacht, dat het zo snel zou gaan (hihi). Ik ben in elk geval echt heel trots en dat zullen mijn vrienden en vriendinnen op leeftijd geweten hebben. Omer verwelkomt me al van ver, en is blij om me te zien. Ik zou alle bewoners kunnen knuffelen. Eindelijk! Eindelijk eindelijk! Ik heb hier zoveel voldoening van, omdat ik weet dat iedereen ook duimde voor me, dus is het extra tof om die verwachting ook te kunnen inlossen. Ik heb soms faalangst. Raar hé, want vroeger was dat iets waarvan ik me zelf niet kon voorstellen dat ik het had. Tot ik het effectief ook bij mezelf begon te herkennen, en doorhad dat het iets is waar ik al vaak mee te kampen had gehad, ik had het gewoon nog nooit benoemd. Faalangst klinkt ook zo ernstig, zo drastisch, terwijl het eigenlijk iets absoluut menselijks is. Iets wat je ook gerust mag erkennen. Het is geen ziekte, het is een angst om het niet goed te doen, en zo’n angst is er om aangepakt te worden. Ik had dus wel degelijk een beetje faalangst voor dat rijexamen, maar vanmorgen heb ik heel hard gebeden (niet tot de God waar ik niet in geloof, maar tot het universum en tot Nandy, mijn engelbewaarder), en heb ik gevraagd om het please please please te doen lukken. Ik vertelde ook aan mezelf dat ik écht kan rijden, en goed zelfs. Dat ik me geen zorgen moet maken. Blijkbaar heeft het geholpen! Samen met de kaarsjes die ervoor gebrand werden. Hoera hoera hoera!

Wat staat er vandaag nog op het programma? Ik ga nog eens rond met mijn camera (verrassing), een bezoekje brengen aan het contactkoor, en nog eens een toertje doen op de verschillende afdelingen. Gezellig!

Aha: dit hadden jullie nog tegoed:

Op stap met Erna en Rita

Deze middag ging ik op stap met twee boeiende vrouwen. Erna en Rita. Twee vrouwen van in de zestig. Zussen van elkaar. Zorgen voor elkaar. Erna is enkele jaren geleden door een ongelukkige speling van het lot beginnen sukkelen met haar gezondheid. Sindsdien zit ze in het rusthuis in Ardooie. Ze wordt hier enorm goed onthaald en de mensen zien haar graag komen. Erna heeft een speciale soort droge humor die ik wel kan appreciëren. De zussen hebben mij een heerlijke namiddag bezorgd, buiten in het zonnetje, en zelf genoten ze er zienderogen van. Ik vind het zo boeiend om iedereen zijn levensverhaal te horen en om er bijna deel van te zijn. Het is ook zot hoeveel mensen mij echt in vertrouwen nemen, en daar ben ik eigenlijk best wel trots op. Zo’n speciale ontmoetingen doen mij ook iedere keer opnieuw beseffen dat het leven te kort is om te treuren of te piekeren en dat het belangrijk is om je eigen pad te volgen. Je niets aan te trekken van wat mensen zeggen want mensen gaan altijd praten. Je kan maar beter je eigen ding doen. Het is toch zo? Wat zullen die mensen later betekenen in jouw leven? Is het relevant wat zij zeggen? En zeggen ze sommige dingen niet uit eigen frustratie. Ik had een zalige namiddag. Niets kon mij schelen behalve de twee zussen. Focus. Belangrijk. Bericht aan mezelf.

Ik hou van jullie!

Dit huis is sinds drie maanden een tweede thuis geworden voor mij. Een plek om in tot rust te komen en een plek om mijn energie kwijt te geraken. Een plaats waar ik mag triest zijn zonder dat er vragen gesteld worden, maar evengoed heel blij mag zijn en veel vragen krijgen. Een plaats voor nieuwe ontmoetingen, vrienden en vriendinnen. Een plaats waar ik mezelf meermaals hard tegenkom, maar evengoed een plaats waar ik soms vergeet dat ik ‘ik’ ben. Zorgen smelten weg, of verdwijnen op zijn minst voor even in de frigo. Oude en jonge blije gezichten. Ik hou ervan. Ik hou er écht zoveel van. 

Ongebreideld

Het is gezellig in de kamer van Marie-Jose. Ze heeft een zeteltje, en op haar tafel ligt een berg breiwol. Rebecca en zij gaan dus breien vandaag. Dat is hier een fijne hobby van veel bewoners, en ook MJ is er graag mee bezig. Ze heeft veel ervaring met breien, maar geeft toe dat ze het eigenlijk soms niet zo graag doet. Het was vroeger meer van moeten. Ze heeft een gigantische hoeveelheid truien gebreid voor haar kinderen en kent de kneepjes van het vak. Ze amuseert zich duidelijk met onze onwetendheid. Zowel Rebecca als ik kunnen alleen maar rechts breien, en dat vindt MJ raar. Wel geeft ze toe dat zij ook nog eens in een boek zou moeten kijken, als ze echte moeilijke stukken moet breien. De kracht van de wil. Je kan alles zolang je er maar voor gaat. Die zin speelt in mijn hoofd als ik daar zit. En ik geloof er ook in. Zolang je het niet probeert en zolang je niet alles geeft wat je hebt, zal je in niets slagen. Je kan gitaar leren spelen als je dat wil, maar je moet er geduld en tijd voor maken. Ik ben daar de laatste tijd mee bezig. Liedjes leren van youtube. Via een handleiding vind ik precies hoe ik het moet doen. En ik vind het ook nog leuk. Ik geloof dat echt, dat als je maar hard genoeg oefent, je alles kan worden. Ik heb een tijdje in de illusie geleefd dat alles wel op me af zou komen, dat ik wel zou krijgen wat ik wil zolang ik maar lang genoeg wacht. Dat ik in die tussentijd ook moet werken ervoor, vergat ik soms. Nu besef ik dat niets in het leven voor niets komt, en dat je niet anders kan dan op zijn minst uit je comfort-zone komen en stappen in het onbekende zetten. Het is soms lastig, en soms heb je zoveel zin om het gewoon overboord te gooien, de breinaalden tegen de muur te droppen, de gitaar bij het groot huisvuil te zetten… Maar dan besef je dat de breinaalden en de gitaar niet van jou zijn, en dat je maar beter doorzet, al is het maar om te tonen aan de buitenwereld en aan jezelf dat je het wél kan. Ik kan het. En jij kan het zeker!