Een weekend naar de Ardennen en een hoofd vol. Dat is géén goeie combinatie, dacht ik dan. Ik vertrek van het woon-en zorgcentrum met stress, want het internet gaf er de brui aan waardoor ik niet kon doen wat ik moest doen. Ik heb zo’n mooie foto’s, ik heb zoveel materiaal, en ik heb geen geduld. Geloof mij, dat is lastig. Ik merk ook op dat ik er met de jaren nog minder krijg. Internet was vroeger ook niet zo snel, en toen was ik relaxed, maar tegenwoordig gaat alles snel snel snel en als iets dan traag traag traag gaat zorgt dat voor spanningen. Deze morgen echter is het een nieuwe dag, zijn er nieuwe kansen en is er ook hopelijk een betere verbinding. Wat me er doet aan denken trouwens, wat een ironisch begrip. Verbinding maken. Het internet zorgt soms voor kloven, vind ik, voor momenten dat we totaal niet verbonden zijn met elkaar. Onze eigen wereld, ons eigen verhaal, maar niet samen. Ik heb er last van, want ik doe eraan mee. In het woon-en zorgcentrum is het gemakkelijk om verbinding te maken. De mensen zijn hier niet bezig met Facebook, of apps, of sms’en sturen. Ze zijn bezig met het nu, en ze genieten van de kleine dingen. Een koffietje op bed, een voorleessessie uit de krant of een ontspannend bad, meer moet dat niet zijn. Ze zijn er gerust in, en dat is de bedoeling. Het is voor mij soms moeilijk om ‘er gerust in te zijn’, want er zijn zoveel mensen om rekening mee te houden. De wereld is zoveel kleiner geworden, maar de zorgen des te groter. Die vriend uit Brazilië, daar moet ik toch wel contact mee houden? En die mentor uit India, die kan ik toch niet niets laten weten? Ik krijg stress van iets dat mooi zou moeten zijn, en dat is verkeerd. Het verblijf in het woon-en zorgcentrum is voor mij écht even weg zijn. Omarmd worden. Elke morgen begroet worden door Annie, die me blijft vertellen dat mijn ogen zonnetjes zijn en hoe ik straal (ook al waai ik hier soms binnen). Mijn plekje op het bureau gaan klaarmaken, en de mensen in de leefgroep gaan begroeten. Een complimentje krijgen van het personeel en lieve woorden van de bewoners. Een praatje slaan met Omer, die mij alweer iets bijleert in het Frans. Een tasje soep krijgen om tien uur dertig, en gewoon zo gemeend geapprecieerd worden. Een bezoek van de directeur, met een schouderklopje gratis. Het is zalig om te horen dat je ‘goed bezig bent’. Misschien zouden we dat ook eens wat meer moeten vertellen aan elkaar. Het doet deugd en het kost geen geld. Hier gebeurt dat nog. Niet via Facebook, maar face tot face. Van oud naar jong en omgekeerd. Goed gedaan! Proficiat! Merci dat je er bent!
Een eerste greep uit de foto’s met Flor, de hond van Jolien. Zalig om te zien hoe de bewoners vol liefde omgaan met haar hondje. Ik voelde me eveneens verbonden met hen. Lucien bijvoorbeeld, die je hieronder ziet, genoot zo van het gezelschap. Hij was ten eerste al heel blij om Jolien terug te zien na haar verlof, maar ook de hond deed hem stralen. Volgende post meer foto’s! 
Drie vrouwen – om, bij en in de negentig – en ik. Hoe dat zo gekomen is? Het ging een beetje vreemd. Ik had oorspronkelijk het plan om met Madeleine naar buiten te gaan. Op de Rots aangekomen echter, zat Madeleine net zo gezellig te kletsen met haar vriendinnen, dat het bijna jammer was om haar zomaar weg te plukken. In het woon-en zorgcentrum van Ardooie is alles echter mogelijk, dus na een kort overleg met de verpleging gingen we gewoon samen naar buiten. Ivonne, Madeleine, Suzanne – de drie vriendinnen op leeftijd- en ik en Lien. Lien is een van de medewerkers op de Rots, die het meteen zag zitten om me te helpen. Tof hoe iedereen zich écht engageert. Eenmaal buiten gekomen stuitten we op het eerste probleem: drie rolstoelen, twee paar handen. Dan maar in shifts. Het is écht gezellig zitten in de tuin van het huis. Groen, eendjes, bloemen en vooral een goeie portie zon. Wat die stralen doen met een mens. Meerdere malen zeiden mijn drie vriendinnen dat ze genoten van het buitenzijn, hoewel ze in eerste instantie twijfelden om mee te gaan. Meerdere malen vergat ik alles waar ik me zorgen over maak en genoot ik. Meerdere malen vertelde Ivonne me dat het leven te kort is om terug te denken. Het is nu die telt. Gelijk heeft ze. Ik kan soms heel zwaar zijn, mijn gedachten heel donker laten worden en veel nadenken, maar het verleden is gepasseerd en de toekomst is er nog niet. We hebben dus alles zelf in handen. Dat besefte ik maar al te goed deze namiddag. Ik proefde plots de smaak van geluk in mijn mond. Alles was zoals het moest zijn. Nieuwe mensen, lieve mensen, mooie mensen, diepe mensen. Mensen die iets te vertellen hebben en die jou ook bevestigen dat je goed bezig bent. De kleine toevallige ontmoeting, het geluk vinden in een klein hoekje van de dag, zalig toch?
ps: op den duur hadden mensen onze gezelligheid ook geroken, en zaten we daar met een grote bende vrienden en vriendinnen. Zijn er schonere dingen?
Opmerking: De laatste (prachtige) momentopname werd genomen door Shauni van de Souvenir. Mooi hoe iedereen er mee bezig is!
Er is hier elke dag wel iemand jarig. Dan eens taart, dan eens snoep. Gelukkig wordt er voldoende gedanst om de lijn op peil te houden. In juli was Henri jarig, en dat zullen we geweten hebben. Er werd een aperitief gehouden en er heerste een gezellige sfeer. Mooi, hoe elk jaar blijft tellen. Al worden ze hier zeventig of tweeënnegentig, vieren zullen we. Fijn dat er aandacht besteed wordt, ook aan diegene die soms niet veel meer kunnen teruggeven. Henri genoot in elk geval van zijn traktaat en de vriendschap, en dat zie je hier:
https://www.youtube.com/watch?v=5ZbHs5BnNnE&feature=youtu.be
Ik ben er weer, en nu blijf ik wel een tijdje. Ik arriveer deze morgen op de leefgroep, en voel al onmiddellijk de rust over me neerdalen. Goeiemorgen wereld, goeiemorgen nieuw begin, goeiemorgen vrienden op leeftijd van me. Gezellig. Ik was hier twee weken niet, maar het voelt als thuiskomen. Ik ben tien dagen op kamp geweest zonder gsm, wat zalig was. Een beetje zoals hier. Direct persoonlijk contact, zonder omwegen, zonder afleiding. Een fantastisch gevoel. Een beetje meer jezelf worden, in je eigen kracht staan en je minder laten afleiden door wat er eigenlijk niet toe doet. Geen facebook, waar je om de haverklap kan zien wat de ander doet en dan jaloers worden. Geen e-mails met verlangens, want zelfs indien je wel een gsm had gehad, je zou ze niet kunnen inlossen. De simpelheid terugvinden, eenvoud zoeken. Ik open mijn computer en het eerste wat ik vind is dit filmpje:
https://www.youtube.com/watch?v=M3ti7SUtuVU&feature=youtu.be
Alice aan het kaarten met haar dochter. Prachtig om te zien hoe ze, ondanks beperkingen, elkaar toch nog zo vinden. Alice ziet niet goed, maar haar dochter ziet des te beter. Ze vullen elkaar aan. Er wordt gevloekt, maar er volgt altijd een lach. Heerlijk dat het project zoveel zorgvuldige aandacht krijgt. Sonja belt me vanop de afdeling, om te zeggen dat ik écht eens moet komen, dat er een mooi momentje aan het plaatsvinden is. En dan vind ik dat. Twee vrouwen, jong van geest, aan het spelen, het innerlijke kind aan het loslaten. Dat heb ik de voorbije twee weken gedaan en dat probeer ik in mijn leven ook te doen. Ik wens dit voor iedereen, dat je kan blijven het positieve zien, blijven relativeren, dat je beseft dat het erg is maar dat het opgelost kan worden, dat er altijd een ‘way out’ is. ‘Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd’ mag zo cliché klinken maar het is het begin van alles. Het is mooi om te zien hoe er hier dagelijks heel wat afgelachen wordt. Met een goeie grap, een leuk verhaal of een gekke stoot. Altijd valt er wel iets te beleven. Wie zal nog eens zeggen dat een rusthuis saai is? Stel je oordeel uit en kom af, voor een potje koffie of een potje manillen. Wees welkom!
Straks vertrek ik op kamp. Dat betekent even niet meer bloggen. Ik zou zeggen: Hoera, congé! Maar eigenlijk zijn de dagen in het rusthuis voor mij ook vakantie. Ik bedoel daarmee niet dat ik niet veel moet doen, maar de sfeer die hier hangt is er een om echt van te genieten. Ik had nooit eerder zo’n fijne job als deze. Bij de mensen mogen zijn, genieten van de aanwezigheid van iedereen rond me. Het is voor mij vaak thuiskomen. Ik ben heel graag in Ardooie, ook al spendeer ik het meeste van mijn tijd doorheen het jaar in Gent. In de vakantie hier zijn is op reis gaan. In het rusthuis worden steeds initiatieven op poten gezet om het de bewoners zo aangenaam mogelijk te maken. Het is tenslotte voor iedereen zomer en het is dan ook fijn om zomerse activiteiten te doen die net dat tikkeltje meer vakantie uitademen.
Zie hier hoe de bewoners hun vakantie doorbrengen: https://www.youtube.com/watch?v=WWLkZjI7oug&feature=youtu.be
Ik word geroepen. ‘Dat ik echt eens moet komen kijken”! Ik kom aan in de leefgroep van de Souvenir en daar zie ik een enthousiaste Noëlla, die poetsvrouw Malgo wil helpen met het vasthouden van haar ladder (ze is de ramen aan het wassen). Na een duwtje van het personeel staat Noëlla fier naast de trap! Het is voor haar heerlijk om bezig te zijn met huishoudelijke taakjes en als ze kan helpen is ze er graag bij. Dit zie je hier:
Maria heeft niets liever dan dat je zacht met je hand over die van haar streelt. Ze houdt ervan om ook zelf de hand van iemand anders vast te houden, en er over te wrijven. Zelf vindt ze maar weinig rust, maar van die momenten kan ze écht genieten, dat zie je. We zouden dat eigenlijk eens meer moeten doen. Even stil zitten bij elkaar en gewoon elkaars hand vastnemen. Ongelooflijk hoeveel deugd dat kan doen. De hand van iemand anders in die van jou, geeft je een gevoel van kalmte en het heeft een sterk ‘alles komt goed’-gevoel. Vertrouwen..
Maria’s momentje vind je hier:
Het Kleine Geluk 