leve de liefde

Camiel en zijn vriendin roken vaak een sigaretje samen. Op het terras, gezellig keuvelen. Ze leerden elkaar kennen in ‘de Kim’, en zelfs nu Camiel hier permanent is komen wonen, blijft Solange hem even graag zien. Voor iemand van 23 in deze tijden, lijkt het onmogelijk om samen te blijven tot je oud wordt. De eeuwige liefde, daar geloof ik niet in. Als ik de koppels in het WZC zie echter, dan stel ik mijn mening wel even bij. Het was misschien simpeler vroeger, omdat er minder impulsen waren en minder afleiding. Omdat je wist wat je aan elkaar had, en dat er minder vragen gesteld werden. De wereld is tegenwoordig een vat vol verandering, vernieuwing en spanning. Als koppel moet je al sterk staan om niet verleid te worden. Het is zalig om mensen zoals Camiel en Solange bezig te zien. Ook al zijn zij nog niet heel lang samen, toch hebben ze rust gevonden bij elkaar. Een rust waar veel mensen dezer dagen naar snakken. Ik leer hier bij!

 

Lucrèse

Een woordje van Annemie, de dochter van Lucrèse. Ze zei me dat ze hoopte dat ik er iets van kon maken, maar ik vind het op zichzelf al prachtig.

‘We moeten een beetje geluk hebben met mama als we op bezoek gaan.
Ze kan wakker zijn en dan krijgen we nog wat respons, ze kan slapen (steeds meer) en dan is contact moeilijk.
Ze zag Lily-Rose al een paar keer, maar pas verleden week merkte ik dat ze haar echt zag. De vorige keren “zag” ze haar niet, of ze reageerde er toch niet op. Het zijn geen grote tekens van herkenning, maar toch merk je op haar gezicht dat ze het fijn vindt.
Deze blijken van herkenning die mama geeft maken het de moeite waard om haar veel te bezoeken.
Ze houdt van fysiek contact, als je haar hand vasthoudt dan laat ze niet meer los, dat vindt ze heel aangenaam.
Een ferme knuffel met klinkende zoenen doet haar ook heel veel plezier. Dat zijn de momenten waarop je merkt dat ze weet dat er iemand is die ze kent.
We merken ook dat ze de verzorgende mensen heel goed kent, ze wordt heel zacht en vriendelijk benaderd en dat bevalt haar duidelijk. Een pluim voor iedereen die daar op de afdeling werkt.
Mama kan lekker eten nog waarderen en muziek blijft altijd een van haar favoriete dingen.
ik ben er zeker van dat ze nog meezingt, niet meer woordelijk maar in gedachten.’

 

Ik word er stil van.

Dank aan Laura voor de foto’s!

Een pluim

 

Het mooiste is dat er zonder morren gezorgd wordt. Tel de witte stipjes eens tussen het grijs? Het is ongelooflijk met hoeveel liefde en zorg de mensen hier behandeld worden. Hoe mensen plezier vinden in het soms echt harde werk. Het is een beroep apart, die verpleging / logistiek. Je ziet dat mensen gepassioneerd zijn en dat bewonder ik.

Het betere snijwerk

Deze morgen krijg ik een topmailtje. Het is Evelien van de Kim die me laat weten dat Marriet en Frans alweer soepgroenten hebben gesneden. Ze had me er al eens over verteld, maar nu heb ik het met mijn eigen ogen kunnen zien. Het is fantastisch hoe hard ze er hun werk van maken. Ze doen het met volle overgave. Op woensdag en vrijdag wordt er soep gemaakt, maar zonder hun hulp zou dit niet mogelijk zijn. ‘De groentjes worden met de grootste zorg en de fijnste hand gesneden.’ Zo mooi.

 

ps: Marriet en Frans doen een warme oproep voor nieuwe keukenmesjes ;)!

 

Dank aan de Kim voor de foto’s!

 

 

Ode aan Annie

Annie is de vrouw die me elke morgen begroet met ongeveer dezelfde woorden. Hoe mijn ogen ‘als zonnekes zo stralen’. En dan stralen ze nog net dat tikkeltje meer, want dat doet deugd. Zelfs als je zelf weet dat het niet zo is. Annie ziet het goede in de mens en dat siert. Annie is de vrouw die bij de plaatjesdraainamiddag van de animatie het hardst danst. Heupen van links naar rechts, en ‘joehoew’ roepen. Omdat het kan. Annie is eveneens de vrouw die haar kleindochter hard mist. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe het moet voelen om alles achter te laten en om een nieuw nest te moeten bouwen. En er dan toch het beste van maken. Dat is geweldig om te zien. Annie is de vrouw die me elke dag opnieuw doet beseffen dat het glas halfvol is.  

 

Santé!

Ik ben niet de enige die met dit project bezig is. Alle medewerkers en familie proberen er iets moois van te maken. Zo filmde Flore, de dochter van Greet, een mooi aperitiefmomentje tussen Maria en haar dochter. Zij maken er de mooie gewoonte van om heel vaak samen te zitten, en met elkaar te keuvelen. Een moeder-dochtermoment, vastgelegd op beeld. Sjiek. Echt. 

Muziek in mijn oren!

Pianoles van een vrouw met jaren ervaring, wie wil dat nu niet? En dan nog gratis en voor niets én met een engelengeduld. Denise deed het voor Greet. Als er een gaatje is, zijn de twee weg naar de cafetaria. Het is mooi om te zien hoe twee vrouwen, die op het eerste zicht zo verschillend zijn, een gemeenschappelijke bezigheid vinden en genieten van elkaars gezelschap. Greet mag missen, Denise blijft applaudisseren. Het belang van deze ‘lessen’ is dat ze zich beiden amuseren en zich goed voelen. Dat lukt hen denk ik wel, kijk maar:  

https://www.youtube.com/watch?v=4dQhw2fCcgs&feature=youtu.be

Over jonge en oude handen, en samenzijn

Mijn huid, die nog rekt zonder kraken 

en dan die van jou, waarop de jaren zichzelf getekend hebben

dat wij alletwee zo anders zacht zijn 

Jouw kamer, waar de tijd tikt en toch stilstaat

Daar ben ik graag

Want tijd heb jij minder, maar voor mij des te meer

Hoe mooi is het dat jij mijn vriendin bent, ook al ben je driedubbel zo oud en driedubbel zo verschillend. 

Hoe mooi is het dat ik rust vind in jouw kleine dingen en dat jij alleen maar knikt omdat ik groter word. 

Hoe mooi is het dat we hier zitten, stil te wezen en toch zoveel te zeggen. 

Dit hadden jullie nog tegoed!