Of Alice eens in het bureau binnen mag en zich wat bij mij mag zetten? Natuurlijk, niets gezelliger dan gezelschap en dat vindt Alice ook. Ze heeft geen zin in alleen zijn en ik eigenlijk ook niet. We besluiten om te gaan wandelen, ‘een toerke doen’ samen. We gaan op en neer met de lift, ontmoeten mensen, zien nog eens wat. Ze heeft er duidelijk deugd van. Haar kinderen komen elke dag op bezoek, om beurt, en dat heeft Alice écht nodig. Mensen zien, gesprekken voeren, stil zijn. Samen zijn is heel belangrijk voor haar. Ik moet eerlijk zijn dat het voor mij ook wel therapeutisch werkt. Even niets doen. Niet nadenken maar gewoon wandelen, en ‘zijn’. Terwijl we aan het wandelen zijn denk ik aan de vele mensen die niet het geluk hebben om iemand ter beschikking te hebben. Hier ‘wonen’ we allemaal samen, en is er altijd wel iemand die een beetje tijd kan vrijmaken voor een babbeltje. Dat is écht wel nodig. De mensen hier hebben de medewerkers nodig. En omgekeerd. De medewerkers genieten evenveel van de aandacht. Alsof ze plots allemaal een extra moeder, vader, oma of opa kregen. Zalig.

Leave a comment