En dan is er ‘the day after’, de spanning valt weg, en plots gaat het licht uit bij mij. Ik sta op met een zwaar gevoel in mijn maag, en besluit om eerst wat thuis te werken. Ik moet alleen zijn. Ken je dat gevoel, het gevoel dat niets je gaat en dat je terug wil naar ‘betere tijden’, terwijl het nu beter dan ooit gaat? Mensen doen dat. Het verleden idealiseren. Alsof het toen gemakkelijker was. Terwijl we dat doen, beseffen we niet dat we dat toen ook zeiden. Maar nu is hier, en vroeger komt niet meer terug. En het was niet beter vroeger, dus waarom altijd teruggrijpen naar iets dat gepasseerd is. Het is soms lastig voor ons om in het nu te leven. Zeker met alle sociale media die ons er blijft aan herinneren hoe goed iedereen zijn leven is. Je zou bijgod soms compassie krijgen met jezelf. Ik moet echt dringend wat beter gaan nadenken over de dingen. En niet altijd bereikbaar zijn. Het is zo raar dat het een stramien geworden is… Altijd op de hoogte zijn. Daardoor vind ik amper rust. En ben ik vaak moe, van al dat weten. We zijn naar zo’n ongezonde situatie gegroeid… Een patroon waar we niet meer uit lijken te geraken. Alles weten. Alles meten. Ik vraag me soms af hoe we dat dan vroeger deden. Hoe wisten we van feestjes? Hoe raakten we op de hoogte van de relatiebreuk van zus of zo? Ik mis mijn brein van voor het internet. Ik kan me oprecht niet meer herinneren hoe dat dan was. Iemand schreef daar eens een mooi boek over. Over hoeveel eenzamer we zijn sinds we iedereen kennen. En ik herken het. Echt. Ik denk soms dat de mensen hier ons allemaal bekijken alsof we aliens zijn. Wat zijn die kleine bakjes waar iedereen mee bezig is? En waarom praten mensen zo weinig met elkaar? Van waar komt al die haast? Vroeger was het niet beter, daar ben ik van overtuigd. Er waren toen ook problemen. Er waren ook ongelukkige mensen en er was veel zwarte sneeuw. En toch lijkt het alsof alles toen simpeler was. Ik snap de wereld niet meer. Vandaag toch niet. Arme ik.

(alles komt goed)