Ongebreideld

Het is gezellig in de kamer van Marie-Jose. Ze heeft een zeteltje, en op haar tafel ligt een berg breiwol. Rebecca en zij gaan dus breien vandaag. Dat is hier een fijne hobby van veel bewoners, en ook MJ is er graag mee bezig. Ze heeft veel ervaring met breien, maar geeft toe dat ze het eigenlijk soms niet zo graag doet. Het was vroeger meer van moeten. Ze heeft een gigantische hoeveelheid truien gebreid voor haar kinderen en kent de kneepjes van het vak. Ze amuseert zich duidelijk met onze onwetendheid. Zowel Rebecca als ik kunnen alleen maar rechts breien, en dat vindt MJ raar. Wel geeft ze toe dat zij ook nog eens in een boek zou moeten kijken, als ze echte moeilijke stukken moet breien. De kracht van de wil. Je kan alles zolang je er maar voor gaat. Die zin speelt in mijn hoofd als ik daar zit. En ik geloof er ook in. Zolang je het niet probeert en zolang je niet alles geeft wat je hebt, zal je in niets slagen. Je kan gitaar leren spelen als je dat wil, maar je moet er geduld en tijd voor maken. Ik ben daar de laatste tijd mee bezig. Liedjes leren van youtube. Via een handleiding vind ik precies hoe ik het moet doen. En ik vind het ook nog leuk. Ik geloof dat echt, dat als je maar hard genoeg oefent, je alles kan worden. Ik heb een tijdje in de illusie geleefd dat alles wel op me af zou komen, dat ik wel zou krijgen wat ik wil zolang ik maar lang genoeg wacht. Dat ik in die tussentijd ook moet werken ervoor, vergat ik soms. Nu besef ik dat niets in het leven voor niets komt, en dat je niet anders kan dan op zijn minst uit je comfort-zone komen en stappen in het onbekende zetten. Het is soms lastig, en soms heb je zoveel zin om het gewoon overboord te gooien, de breinaalden tegen de muur te droppen, de gitaar bij het groot huisvuil te zetten… Maar dan besef je dat de breinaalden en de gitaar niet van jou zijn, en dat je maar beter doorzet, al is het maar om te tonen aan de buitenwereld en aan jezelf dat je het wél kan. Ik kan het. En jij kan het zeker!