Morgen doe ik mijn rijexamen! Ik, Louise Vermeulen, die had gezworen dat ik wel altijd de fiets ging nemen, ga morgen proberen om een rijbewijs te halen. Ik vind dat zelf zeer lachwekkend, én ook ongelooflijk spannend. Stel je voor dat ik het haal! Dan ben ik officieel chauffeur. Voor mij is het iets onwerkelijk. Er gaan deuren open. Vanaf morgen dus. Misschien. Ik denk dan na over de vrienden en vriendinnen op leeftijd en hoe zij ook nog met de auto reden. Hoe ze hun rijbewijs moesten gaan afhalen en daar heel lang niets voor moesten doen. Onverantwoord eigenlijk hé. Iemand die ik ken haalde al haar rijbewijzen af, zonder ooit in één van de voertuigen gezeten te hebben. Moto, vrachtwagen, auto… Ze vond dat je maar beter voorbereid kon zijn. Gelukkig is het nu niet meer zo, want gisteren nog merkte ik hoeveel onverantwoordelijke chauffeurs er rondrijden. Laat staan dat ze daar dan nog eens geen examen voor moesten afleggen. Ik ben benieuwd naar de verhalen van de mensen hier, en hoe dat voor hen moet gevoeld hebben. Om op een dag zelfstandig te zijn, en om de grote wereld te mogen verkennen. Zo zal het natuurlijk niet écht geweest zijn, want velen van hen hadden niet eens een auto of mochten niet buiten het dorp, maar toch heb ik een mentale foto van allemaal oude mensjes in rode autootjes op een kruispunt. En geen een die nog weet waarop of waaronder. Grappig dat voor mij deze mensen vroeger ook al oud waren. Het lijkt zo raar dat ze ook een jong leven hadden en dat ze waarschijnlijk met dezelfde dingen overhoop lagen als ik. En dat ze de dingen spannend vonden en dat het leven aan hun voeten lag. Eigenlijk zie je dat bij velen nog. Die guitigheid. Je kan de jonge persoon er nog in herkennen, als je je ogen een tikkeltje dichtknijpt. Je ziet de innerlijke warmte stralen, en ook al is het lijf ouder geworden, het kind vanbinnen schijnt erdoor.