Engelbewaarder

Een kind en een moeder… Het is toch wat. Vandaag zie ik Maria en haar zoon Gabriel, en ze zien er zo gelukkig uit. Gabriël vertelt me dat hij een heel goeie band heeft met zijn mama. Sinds ze hier zit zijn ze al elke week op bezoek gekomen. Ze wonen helemaal niet zo dicht, en je merkt dat Maria die extra moeite echt wel apprecieert. Ze zijn twee handen op één buik. Zij heeft hem ‘Gabriël’ genoemd, maar eigenlijk zegt hij dat zij zijn engelbewaarder is. Ze houdt hem al zijn hele leven een hand boven het hoofd en je merkt ook dat er een enorme warmte is tussen die twee. Het doet me denken aan mijn eigen mama, en aan hoe wij ook zo gehecht zijn aan elkaar. Het is fijn om te weten dat waar je ook vliegt, je altijd nog vleugels hebt om naar terug te keren. Een warme arm, een schouderklopje, een sms’je, de steun van mijn ouders is voor mij heel belangrijk. Ik vind het ook mooi om te zien hoe, over de jaren heen, een band niet verandert. De aanblik wordt ouder, maar in het hart blijven we eigenlijk allemaal dezelfde.