Regendip

Ik sta deze morgen op met een triest gevoel in mijn maag. Als ik naar buiten kijk zie ik grijs en ik wil ergens anders zijn. Tegelijk besefte ik gisteren dat ik hier zo graag werk en dat ik de mensen ook echt mis als ik er niet ben. Ik ga nooit met tegenzin werken, dat is toch prachtig. Deze morgen echter is er dus precies een beetje wolk in mijn hoofd. Ik ga mee met het weer en vandaag huilt de lucht. Ik moet toch ook even op mijn tanden bijten, maar als ik hier aankom besef ik wat ik verkeerd doe. Ik neem te weinig adem. Ik ben constant bezig met ‘leven’, en te weinig bezig met ‘zijn’. Met beseffen wat ik aan het doen ben. Ik denk aan de woorden van Omer. Doucement. Doucement. Ik moet ook niet te hard zijn voor mezelf, dat weet ik. Soms heb ik van die gesprekken met mijn vader, en dan zegt hij hoe ik het moet doen en dan zeg ik weer dat ik wel iets kan veranderen aan mijn gedrag, maar dat je toch niet kan stoppen met voelen. En dan geeft hij me ook weer gelijk. De mens is een gevoelsbeestje, het enige levend wezen op deze aarde met een zelfbewustzijn. Wist je dat? ‘Geen andere levensvorm, ook de zoogdieren niet, vertoont een overtuigend bewijs van de aanwezigheid van het besef van het eigen bestaan.’ Verdorie toch, hoe jammer voor mij, dat ik mij nu juist zo bewust ben van mijn aanwezigheid hier. En dat ik het memorabel wil maken. Ik zag onlangs een film, en daarin spraken ze over ”athazagorafobie. Dat is de angst om vergeten te worden. Ik kamp daar soms wel eens mee. Ik vraag me dan af of er ook mensen hier, in het woon- en zorgcentrum, terugblikken en bang zijn of spijt hebben. Ik kom aan op ‘het werk’ en ik wil plots echt niet alleen zijn. Dus ga ik tussen Henri en Erna zitten en werk ik wat in de leefgroep tussen de mensen. Ik zie Agnes, een lieve vrouw die ik gisteren leerde kennen die hier op bezoek komt bij haar man. Ik voel me plots op mijn gemak en ik ben niet meer boos noch verdrietig noch grijs. Ik krijg weer wat kleur op mijn wangen en ik neem adem. Ik vergeet een beetje. Meestal is dat geen goed teken, maar voor nu is het wel okee. En dat vinden zij ook.

Een kleine opkikker om de dag mee te starten: