Pareltje

Dit verhaal wordt u verteld door Marleen van de Parel. Zij gaf bij elke foto een impressie. Mooi! 

Spiegeltje…spiegeltje aan de wand…

Lekker onder de warme haardroger van kapster Odette.
Zal ze mij met haar vaardige handen omtoveren tot punk-koningin?
Wacht maar…lacht maar…wij weten wel beter.
Zie ik er niet stralend uit na een bezoekje aan het kapsalon, vraagt Eliane knipoogend!

Wanneer zon en temperatuur het laten afweten laten we dit op de parel niet aan ons hartje komen.
Gezellig samen in de zetels onze competitiegeest meten met een spelletje indoor-pétanque.
De vrouwen moeten niet onderdoen voor de mannen en vaak is het heel spannend om met pretlichtjes in de ogen af te meten wie er gewonnen heeft…

“Oude liefde roest niet”zegt het spreekwoord en de liefde roest zeker niet samen op de duofiets.
Cecile diep weggestoken in de jaskraag vertrouwend op de stuurvaardigheid van man August.
Rije…rije… op de fiets.
Samen, want alleen durft Cecile niet.
Veilig naast August in vertrouwen, mij deert niets.

moe maar tevreden,
samen in de zetel…zie je die blik in hun ogen, die warmte, dat kleine geluk dat hun harten verwarmt…

Actualiteit … wat is dat?…vraagt Ivonne.
Geen nieuws of verse leugens?… zegt Henri.
Zet je bij en leest in je gazet, zegt Mariette.
Staat dat ook bij jou in de krant wil Eliane weten… wacht dan haal ik de mijne ook!

Johan, de nieuwe man, hij wast af, droogt af, snijdt groenten om soep van te maken. Daar draait hij zijn hand niet voor om …
Vol trots laat hij de lofuitingen over de lekkere soep over zich komen… in stilte zit hij te glunderen…

En nu ik nog: Is het niet mooi? Hoe we elkaar zoveel beter kunnen doen voelen door eens te zeggen dat het goed is? Door elkaar te appreciëren en door ook de kleine dingen te zien? Dat vind ik het mooie aan heel dit project, dat het dikwijls echt niet veel moet zijn om ‘gezien’ te worden. Ik weet nog dat ik ooit een job had in een winkel, waar er nooit gezegd werd als het goed was, maar waar het altijd meer moest zijn. Op een dag ben ik er weggegaan omdat ik dat niet meer kon. Ik ben iemand die sowieso nood heeft aan bevestiging en ik denk dat dat eigenlijk voor de meeste mensen wel geldt. Er is toch niets leukers dan een schouderklop of een trotse blik? Dat mag ook aan jezelf gericht zijn hé, niets houdt je tegen om tevreden te zijn met wat je bereikt hebt vandaag. Op chirokamp zeggen wij -de leiding en de kookploeg- altijd tegen elkaar ‘heeft er jou vandaag al iemand gezegd dat je goed bezig bent? ewel, je bént goed bezig!’ en dan gaan we weer verder met de dagelijkse activiteiten. Bedankt Marleen voor de mooie foto’s, en de rake tekstjes erbij. Je bent goed bezig!