Vandaag viel het me te binnen. Hoe speciaal het is dat ik dit hier mag mee maken. Mensen die in het laatste kwartaal van hun leven zitten. Sommigen krijgen nog een hele poos, anderen gaan bijna direct als ze hier aankomen. “Een oude boom verplant men niet”, maar soms kan het niet anders omdat er in de plaats waar ze eerst stonden te weinig lucht en een schaarste aan water is. Dan moét er verplant worden. Er is vandaag een vrouw overleden, waarvan ik een heel mooi moment had vastgelegd een paar weken eerder. Ik was écht ontdaan, maar voelde me tegelijk heel warm worden, omdat ik zo’n fantastisch moment tussen haar en haar dochter had kunnen vastleggen. Het woon- en zorgcentrum is een zalig huis om te wonen. Het is geen triestige plek, geen doodse put, het is een plek waar het bruist van het leven. Mensen komen er niet om ‘uit te bollen’, maar net om optimaal te genieten, om nog meer te beseffen wat ze hebben. Dat ze met elke seconde iets kunnen doen, en dat ze tijd krijgen. Ik ben hier graag, omdat het mij doet stilstaan. 

 

Een mooie herinnering:

https://www.youtube.com/watch?v=M3ti7SUtuVU&feature=youtu.be