Lucrèse

Een woordje van Annemie, de dochter van Lucrèse. Ze zei me dat ze hoopte dat ik er iets van kon maken, maar ik vind het op zichzelf al prachtig.

‘We moeten een beetje geluk hebben met mama als we op bezoek gaan.
Ze kan wakker zijn en dan krijgen we nog wat respons, ze kan slapen (steeds meer) en dan is contact moeilijk.
Ze zag Lily-Rose al een paar keer, maar pas verleden week merkte ik dat ze haar echt zag. De vorige keren “zag” ze haar niet, of ze reageerde er toch niet op. Het zijn geen grote tekens van herkenning, maar toch merk je op haar gezicht dat ze het fijn vindt.
Deze blijken van herkenning die mama geeft maken het de moeite waard om haar veel te bezoeken.
Ze houdt van fysiek contact, als je haar hand vasthoudt dan laat ze niet meer los, dat vindt ze heel aangenaam.
Een ferme knuffel met klinkende zoenen doet haar ook heel veel plezier. Dat zijn de momenten waarop je merkt dat ze weet dat er iemand is die ze kent.
We merken ook dat ze de verzorgende mensen heel goed kent, ze wordt heel zacht en vriendelijk benaderd en dat bevalt haar duidelijk. Een pluim voor iedereen die daar op de afdeling werkt.
Mama kan lekker eten nog waarderen en muziek blijft altijd een van haar favoriete dingen.
ik ben er zeker van dat ze nog meezingt, niet meer woordelijk maar in gedachten.’

 

Ik word er stil van.

Dank aan Laura voor de foto’s!