Een weekend naar de Ardennen en een hoofd vol. Dat is géén goeie combinatie, dacht ik dan. Ik vertrek van het woon-en zorgcentrum met stress, want het internet gaf er de brui aan waardoor ik niet kon doen wat ik moest doen. Ik heb zo’n mooie foto’s, ik heb zoveel materiaal, en ik heb geen geduld. Geloof mij, dat is lastig. Ik merk ook op dat ik er met de jaren nog minder krijg. Internet was vroeger ook niet zo snel, en toen was ik relaxed, maar tegenwoordig gaat alles snel snel snel en als iets dan traag traag traag gaat zorgt dat voor spanningen. Deze morgen echter is het een nieuwe dag, zijn er nieuwe kansen en is er ook hopelijk een betere verbinding. Wat me er doet aan denken trouwens, wat een ironisch begrip. Verbinding maken. Het internet zorgt soms voor kloven, vind ik, voor momenten dat we totaal niet verbonden zijn met elkaar. Onze eigen wereld, ons eigen verhaal, maar niet samen. Ik heb er last van, want ik doe eraan mee. In het woon-en zorgcentrum is het gemakkelijk om verbinding te maken. De mensen zijn hier niet bezig met Facebook, of apps, of sms’en sturen. Ze zijn bezig met het nu, en ze genieten van de kleine dingen. Een koffietje op bed, een voorleessessie uit de krant of een ontspannend bad, meer moet dat niet zijn. Ze zijn er gerust in, en dat is de bedoeling. Het is voor mij soms moeilijk om ‘er gerust in te zijn’, want er zijn zoveel mensen om rekening mee te houden. De wereld is zoveel kleiner geworden, maar de zorgen des te groter. Die vriend uit Brazilië, daar moet ik toch wel contact mee houden? En die mentor uit India, die kan ik toch niet niets laten weten? Ik krijg stress van iets dat mooi zou moeten zijn, en dat is verkeerd. Het verblijf in het woon-en zorgcentrum is voor mij écht even weg zijn. Omarmd worden. Elke morgen begroet worden door Annie, die me blijft vertellen dat mijn ogen zonnetjes zijn en hoe ik straal (ook al waai ik hier soms binnen). Mijn plekje op het bureau gaan klaarmaken, en de mensen in de leefgroep gaan begroeten. Een complimentje krijgen van het personeel en lieve woorden van de bewoners. Een praatje slaan met Omer, die mij alweer iets bijleert in het Frans. Een tasje soep krijgen om tien uur dertig, en gewoon zo gemeend geapprecieerd worden. Een bezoek van de directeur, met een schouderklopje gratis. Het is zalig om te horen dat je ‘goed bezig bent’. Misschien zouden we dat ook eens wat meer moeten vertellen aan elkaar. Het doet deugd en het kost geen geld. Hier gebeurt dat nog. Niet via Facebook, maar face tot face. Van oud naar jong en omgekeerd. Goed gedaan! Proficiat! Merci dat je er bent!