Mijn huid, die nog rekt zonder kraken
en dan die van jou, waarop de jaren zichzelf getekend hebben
dat wij alletwee zo anders zacht zijn
Jouw kamer, waar de tijd tikt en toch stilstaat
Daar ben ik graag
Want tijd heb jij minder, maar voor mij des te meer
Hoe mooi is het dat jij mijn vriendin bent, ook al ben je driedubbel zo oud en driedubbel zo verschillend.
Hoe mooi is het dat ik rust vind in jouw kleine dingen en dat jij alleen maar knikt omdat ik groter word.
Hoe mooi is het dat we hier zitten, stil te wezen en toch zoveel te zeggen.
Het Kleine Geluk 
Leave a comment