Bloemen

Drie vrouwen – om, bij en in de negentig – en ik. Hoe dat zo gekomen is? Het ging een beetje vreemd. Ik had oorspronkelijk het plan om met Madeleine naar buiten te gaan. Op de Rots aangekomen echter, zat Madeleine net zo gezellig te kletsen met haar vriendinnen, dat het bijna jammer was om haar zomaar weg te plukken. In het woon-en zorgcentrum van Ardooie is alles echter mogelijk, dus na een kort overleg met de verpleging gingen we gewoon samen naar buiten. Ivonne, Madeleine, Suzanne – de drie vriendinnen op leeftijd- en ik en Lien. Lien is een van de medewerkers op de Rots, die het meteen zag zitten om me te helpen. Tof hoe iedereen zich écht engageert. Eenmaal buiten gekomen stuitten we op het eerste probleem: drie rolstoelen, twee paar handen. Dan maar in shifts. Het is écht gezellig zitten in de tuin van het huis. Groen, eendjes, bloemen en vooral een goeie portie zon. Wat die stralen doen met een mens. Meerdere malen zeiden mijn drie vriendinnen dat ze genoten van het buitenzijn, hoewel ze in eerste instantie twijfelden om mee te gaan. Meerdere malen vergat ik alles waar ik me zorgen over maak en genoot ik. Meerdere malen vertelde Ivonne me dat het leven te kort is om terug te denken. Het is nu die telt. Gelijk heeft ze. Ik kan soms heel zwaar zijn, mijn gedachten heel donker laten worden en veel nadenken, maar het verleden is gepasseerd en de toekomst is er nog niet. We hebben dus alles zelf in handen. Dat besefte ik maar al te goed deze namiddag. Ik proefde plots de smaak van geluk in mijn mond. Alles was zoals het moest zijn. Nieuwe mensen, lieve mensen, mooie mensen, diepe mensen. Mensen die iets te vertellen hebben en die jou ook bevestigen dat je goed bezig bent. De kleine toevallige ontmoeting, het geluk vinden in een klein hoekje van de dag, zalig toch?

 

ps: op den duur hadden mensen onze gezelligheid ook geroken, en zaten we daar met een grote bende vrienden en vriendinnen. Zijn er schonere dingen?